Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dobrze, ale na drugi raz proszę więcej siebie (osobistej), a więc mniej wzniosłości, a więcej przyziemności. I wcale nie chodzi mi o skromność, tylko raczej o odsłonięcie siebie (nawet do szpiku kości, czy(li) bólu /chociaż sam nie wiem, czy chodzi mi o ból egzystencjonalny/). Pozdrawiam

Opublikowano

Tales uważał, że ziemia przypomina drewniany krąg, tudzież bęben unoszący się na wodzie. Aczkolwiek nasi jońscy praprzodkowie mieli pełne prawo do kreślenia dosyc naiwnych, komicznych teraz, dla nas, myśli. W tym wypadku to masło maślane zupełnie nie przekonuje. Męczące, zużyte już "krzyki ciszy", które wg autorskiego mniemania mają byc głębokie i zaskakujące, są nieznośne i wyblakłe.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



witam

i proszę wybacz
że nie odpisywałam
ale wezwał mnie
na dywanik
obowiązek

i powiem w sekrecie
że gdy o bycie i niebycie rozważam
czuję taką wzniosłość
że inaczej o tym pisać
się nie odważę
i choć byt i niebyt to ja
to jakoś dziwnie się boję
że choć oswajam się
z nimi oswajam
to czy się wreszcie
oswoję

czy powiedziałam o sobie więcej
proszę
popatrz dookoła

teraz dzięki
pozdrawiam i do poczytania:)))


Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



witam

i proszę wybacz
że nie odpisywałam
ale wezwał mnie
na dywanik
obowiązek

i powiem w sekrecie
że gdy o bycie i niebycie rozważam
czuję taką wzniosłość
że inaczej o tym pisać
się nie odważę
i choć byt i niebyt to ja
to jakoś dziwnie się boję
że choć oswajam się
z nimi oswajam
to czy się wreszcie
oswoję

czy powiedziałam o sobie więcej
proszę
popatrz dookoła

teraz dzięki
pozdrawiam i do poczytania:)))


Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



witam

i proszę wybacz
że nie odpisywałam
ale wezwał mnie
na dywanik
obowiązek

i powiem w sekrecie
że gdy o bycie i niebycie rozważam
czuję taką wzniosłość
że inaczej o tym pisać
się nie odważę
i choć byt i niebyt to ja
to jakoś dziwnie się boję
że choć oswajam się
z nimi oswajam
to czy się wreszcie
oswoję

czy powiedziałam o sobie więcej
proszę
popatrz dookoła

teraz dzięki
pozdrawiam i do poczytania:)))



Muszę powiedzieć, że odpowiedź odpowiada mi (zadawala mnie) w pełni. Nawet jeśli słowem, to chyba w pełni nie można powiedzieć o sobie, już prędzej czynem, czy nawet samym gestem. Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dziękuję za spostrzeżenia
w 3 i 4 przetasuję słowa
a nawiasy lubię
podnoszą
głębię i sens
słów i myśli

miło
że pobyłeś ze mną
dzięki
pozdrawiam

[/quot

Rozumiem, znak firmowy;).
I "nierozwiązalnym"; przekora czy drobny lapsus?
Przypomniałaś mi pewną moją frazę:\

(...)i spaceruję w noc zimną
na deszczu listopadową
pomiędzy chlebem poranka
a modlitwą wieczerzy
i drżę bo noc zbliża się
noc nieubłagana
bieży
Cieplutkie.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dziękuję za spostrzeżenia
w 3 i 4 przetasuję słowa
a nawiasy lubię
podnoszą
głębię i sens
słów i myśli

miło
że pobyłeś ze mną
dzięki
pozdrawiam

[/quot

Rozumiem, znak firmowy;).
I "nierozwiązalnym"; przekora czy drobny lapsus?
Przypomniałaś mi pewną moją frazę:\

(...)i spaceruję w noc zimną
na deszczu listopadową
pomiędzy chlebem poranka
a modlitwą wieczerzy
i drżę bo noc zbliża się
noc nieubłagana
bieży
Cieplutkie.



nierozwiązalnym - to fakt

a twoja fraza piękna

za wszystko dzięki
i pozdrawiam cieplutko:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Mariusz

dzięki za budujące słowa i plusik:)

wiem że muszę doszlifować ten wiersz
ale powstawał tak z marszu na żywo
w warsztacie - gdy utwór nie całkiem gotowy
(możesz to wszystko tam zobaczyć) - taki swoisty brudnopis:)
było to dla mnie niepowtarzalne i niesamowite przeżycie
nigdy przedtem czegoś podobnego nie przeżyłam -
pokonywać wierszem samą siebie...
cudowne

cieszę się że mogę tutaj i w tym momencie
podzielić się z kimś nie tylko moimi wierszami
ale też tym co czuję przy okazji poezji poza poezją

pozdrawiam serdecznie i do poczytania:)))
Opublikowano

tak się rezonuje na korytarzu w Akademiku a gdy się to zapisuje to robi się potop od nadmiaru wody - bo treść jest hasłowa czyli pozorna;
krzyk rozpaczy nic tu nie zmieni - ale pokorne milczenie zawsze może uratować twarz;

Mleczko narysował kiedyś Syzyfa wlokącego swój głaz pod górkę i podpisał monolog Syzyfa: "robota może głupawa ale pewna bo na lata"...(!)
na taki błysk warto poczekać...


J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witam serdecznie

zawsze odpisuję wszystkim - tak mnie wychowano
tobie też dziękuję że do mnie zajrzałeś -
poczytałeś oceniłeś poświęciłeś czas i uwagę dla mnie -
to jest wspaniałe i ważne:)

a Syzyf i Mleczko narozrabiali kiedyś i to nieżle
i teraz jeszcze ta alka dokłada
jakby kamień nie był zwykłym kamieniem
tyko...
może kamień to jakaś niezwykła czekolada:)))

a czy znasz się na żartach:)
wiem
na pewno
więc zapraszam do "żartów natury" -
tam możesz jeszcze porozmawiać ze mną:)

dziękuję bardzo
ciepło pozdrawiam - alka :)

Opublikowano

Wiersz refleksyjny, dotyczący spraw egzystencjalnych,
co stawia jako problem do wyjścia w kierunku rozważań filozoficznych na temat bytu, ludzkiej egzystencji.
Ciekawa forma wiersza w sposób skondensowany sugeruje problemy filozoficzne.
Bardzo dobry wiersz - stawiam duży plus
Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witam :)

tak...
dla mnie byt i niebyt to jedno -
jest jak studnia bez dna
albo raczej jak fascynująca filozofia
ciągle nie rozwiązana
nie skończona
nie wyczerpana
i nie zaspokojona
bo nigdy nie nasycona

bardzo ale to bardzo dziękuję
za wszystkie słowa
i pozdrawiam serdecznie - alka:)
  • 4 miesiące temu...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



podpisuję się pod Wijem, z całym szacunkiem......hmmm.......a może ja spróbuję pochodzić po śladach twoich.....
,,
może to krzyk i cisza
krzyk z rozpaczy zmarł
teraz go nikt nie usłyszy
cisza, oszczędna
cierpliwa, jej widmo czasami
odpręża, czasami dobija

bo to czym byt mógłby być
lub niebyt nie-być
nieistniejący paradoks
to jeszcze nie dziś

może to taniec
zmierzchu ze świtem
gdzie taniec to życie
świtem naiwne radości mgnienie
co trwa aż po zmierzch,
ostatnie promienie

może to walka
z wewnęrznym skupieniem
woli o cień
gdy ja wolę cień
światło jest tylko optycznym złudzeniem
,,

trochę nieporadnie, ale próbowałem, pozdrawiam






Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ______________________________________________________     Puszko! Zbawczynio moja! Ty byłaś i będziesz Zawsze patronem Pio w bogactwie, jak w biedzie Wspominać mi. Zapachem już ulotnych z pomum Adami, by! Wykrzyknąć brokat liter w centrum.   Świętej straży, co dziecku chciała Częstochowa Historią na gałęzi sekrety odchować Przeznaczeniem poznania sahary przez Ojca Po upadku z trzech metrów przy straganach akcją.   Był dotyk papieskiego przepisu w jego chleb Lepiejem pierogów z gwiazd, by powstały z gleby Czas miał na poskładanie po wyparowaniu Element układanki skryty w wykładaniu.   Dzisiaj świadomy w pełni wiedzy od Zbawczyni, Każdą cześć luksu czerpie, co sybilant głębin, Łącząc dzień i noc wyrwą po efekcie chinki, Spojrzał ponownie w życie dzięki polom innym.   Bilokacją z wielu miejsc, mając wpływ na zator, Lekiem żywicy drzewa chciałby zwrócić kolor. W żyły każdym gałęziom oszukanym przez los, Niechciane bóle zniszczy fałsz oddychający las. Zanim spłowieje ziemia, jeszcze ślepym powie: To dopiero początek — więzi w melaninie!   _____________________________________________________   Spis treści: ***Organiczny intranet ***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu ***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce ***Gniazdo ***Z cieśniny ***Jest ich więcej ***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności ***Praktyczny oniryzm — metonimia ***W najprostszy sposób wytłumaczę ***Nad morzem w Rockanje ***Z wyjścia na wejście ***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ ***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu ***Korektą rzeczywistości ***Jest twoja moczarka kanadyjska ***Z rejonów ***Złączcie kolory jednym oddechem i tą samą krwią
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pięknie i trafne słowa. Dziękuję za komentarz,  Pozdrawiam.
    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...