Zgłoś

@Posem   Wiersz o końcu wewnętrznej opowieści, którą człowiek latami nosił w sobie. Deszcz jako gniew, zemsta bez wstydu, nienawiść gromadzona jak coś, co miało sens - aż do pytania "na ile?". Koniec jest chłodny i niepokojący - bez rozgrzeszenia. 

@viola arvensis   na każdy komentarz powinno się odpowiedzieć.   to ja tez.   może nie a`propos ale nic innego mi do głowy nie przychodzi.   cytuje z głowy to co uslyszalem w filmie Stanislawa Barei "co mi zrobisz.....".     trwa absurdalny pościg ulicami warszawy.   taksówką.   pasażer to Pawlik.   w pewnym momencie pyta kierowcę:   "pan też ma takie wrażenie?"  warszawski taryfiarz odpowiada: "ja to mam jedno marzenie. jeżdźić na taksówce w nowym Yorku."  Pawlik: "ale tłok tam straszny". taryfiarz: "w Ameryce? nie tylko. tam jest nierówność społeczna, trusty, kartele i wszechpotężna władza kapitału, ale jak tam ktoś kogoś goni to się kurz dymi! amerykanski!"      to tyle mojego.          

@Rafii   Wiersz dotyka rzadko opisywanego uczucia - lęku przed miłością zrodzonego z dawnej rany. Podmiot nie odrzuca miłości, bo jej nie chce, lecz dlatego, że boi się kolejnego bólu bardziej niż samotności. Końcowe "proszę, nie kochaj mnie" brzmi nie jak odrzucenie, lecz jak desperacka prośba o ochronę siebie samego. Intrygujący! 

@Berenika97 Jesteś pewna co do tego totalitaryzmu? 

@Waldemar_Talar_Talar   Pięknie o miłości! Wiersz czyta się jak wyznanie kogoś, kto naprawdę wie, czym jest obecność miłości  -  i jej brak.