Smutek,pustka,miłość

[Ikar z powpiołów]

Smutek-samotna dusza na świata strzępie.
Na ziemi zachwyca, swym dziwnym ogromem.
Podążając po ziemi ze swym rodzeństwem,
szuka miejsca, które by mógł nazwać domem.

Pustka-siostra smutku,zrodzonych w noc bezchmurną.
Jej przybycie zwiastuje dotkliwy chłód.
Słońce zachodzi za chmury, cisza wszędzie zapada,
woda zamienia się w lód.

Ta trzecia i najważniejsza jest miłość-choć siostra ich najmłodsza,
to dostarcza radość i życie budzi wszelkie.
Lecz gdy miłość się nagle straci,
pustka i smutek pozostają wielkie.

Żyć umieć trzeba z każdym z rodzeństwa,
bo życie bez nich jest niczym.
Trwając bez smutku,pustki,miłości.
Jedynie pustą skorupą byłbym.

[black-butterfly]

Drogi Ikarze.Bardzo mi się podba Twój wiersz.A co do Twej nazwy, to...nie spadaj...nie toń wraz ze swoimi ideami...