Jezioro Marzeń

[Łukasz_Rivarius]

Stawiam swe stopy na krystalicznym jeziorze
Moja twarz odbija sie w jego tafli
Jego blask bije mistycznym strumieniem światła
W zachodzie słońca każda kropla lśni jak diament
Atmosfera wolności rozpostarła sie na całą ma duszę
Ezoteryczna magia krąży nade mną
Iluzja eterycznego blasku rodzi sie w mych czystych jak łza myślach
Przestrzenną muzykę sumienia zagłusza tylko szum jeziora grzechów
Brzask nadziei powstaje z popiołów zobojętnienia
Me Oczy otwarte są na ból
Współczucie krąży we mnie ...pożera mnie od wewnątrz
Statek smutku odpłynął bez powrotnie
Mrok nocy przeminął...wyjrzały promienie wiary
Wiary która zwiastuje nadejscie lazurowego jutra
Archaiczny zegar podłego losu przestał działać
Demoniczny zegarmistrz nie poradził sobie z nim

[Gość]

"Stawiam swe stopy"... widać podmiot miał wybór między swoimi a nieswoimi stopami.

A jaka różnica:

"Stawiam swe stopy na krystalicznym jeziorze
Moja twarz odbija sie w jego tafli"

"stopy na krystalicznym jeziorze
twarz odbija sie w tafli"

?

Słowo-oszczędność.

[mefisto35]

Stawiam swe stopy....

Wiadomo, że są twoje więc swe zbędne. Przydałoby się to powersyfikować, na strofy rozbić.

[Anna_Para]

Mam Autorowi za złe literówki, wyżej wspomniane "me", "swe" i w ogóle - brak dbałości i szacunku dla tekstu. A przy okazji - dla czytelnika. "Jezioro" - wielką literą, a "marzeń" - już małą.

Pozdrawiam,

Para:)

[Roklin]

Za dużo skomplikowanych metafor, w których gubi się treść i sens wiersza. Poradzę Ci coś: zanim wyślesz wiersz, odczekaj dłuższą chwilę i przeczytaj go, by sprawdzić, czy dobrze brzmi, bo trzy pierwsze wersy aż zgrzytają.
Pozdrawiam
Roklin