Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Klucz

Bronisław Jaśmin
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bronisław Jaśmin

Bronisław Jaśmin

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Ciało zamieniasz w wypadową bazę
na witraż oprawiony żółknącą powieką,
która zgina się w ołów trujący od dnia.
Niebo to nieodstawiony lejek,
przelewasz sny, od których pękają ogrody,
z chrustu splatasz ubranie na pełznący cień.

Masz rację, przestrzeń to podwyższający się słupek,
przy którym wymiękają żywe termometry
i rejestratory dźwięków. Pogodę połykam w kapsułkach.
Niebo próbuję rozsupłać, skrócić na pętęlkę
i zawiesić na szyi jako kluczyk do drzwi.

W rynnach domów duchy przodków prowadziły soundtrack.




Kto Wie

Kto Wie

Opublikowano
Opublikowano

Oto dobry wiersz :)
Są momenty naprawdę świetne.
Choćby łykanie pogodyw kapsułkach, (zapożyczone) duchy przodków w rynnach i przewężony lejek, który swoją drogą jest przewężony z definicji i to bym postarał się poprawić :P

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mitylene
      Wiosna

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @violetta Tak, słońce gra tutaj pierwsze skrzypce:) @vioara stelelor przyroda rzeczywiście pełni kojącą funkcję w życiu człowieka. Zabiegani  niestety nie wszyscy to dostrzegamy...
    • violetta
      Przez wszystkie przypadki..

      Przez violetta · Opublikowano

      @KOBIETA nie wszystko muszę :)
    • APM
      Po(l)eci/my

      Przez APM · Opublikowano

      @vioara stelelor Sroka jest prawdziwa! Dzięki za wpis, fajnie, że wiersz skłania do zadawania takich fajnych pytań. Sam się napisał, więc niech się sam tłumaczy...
    • vioara stelelor
      Naszyjnik

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ciekawe. Chciałam opisać przeżywanie każdego dziś w perspektywie przyszłości, kiedy na minione dni można już popatrzeć jako na osobiste osiągnięcie. Wyobraź sobie na przykład alkoholika wychodzącego z nałogu, który odhacza kolejne dni bez picia, a potem ogląda się za siebie i konstatuje, że wytrwał w postanowieniu na przykład już przez cały miesiąc. Ale masz rację, zwracając uwagę na to, że ten naszyjnik dni składa się ze zbieranych w całość teraźniejszości, posiadających bardzo dużą wagę :)
    • vioara stelelor
      Po(l)eci/my

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @APM Tytuł jest rzeczywiście rewelacyjny, łączący poprzez zabawę słowną dwie rzeczywistości: - metapoetycką; - świat natury.   Obie te rzeczywistości stają się w przestrzeni wiersza wzajemnymi lustrami, połączonymi jednym wspólnym mianownikiem - energią i mocą tworzenia.   Ciekawe w tym wszystkim pozostaje pytanie - czy sroka istnieje naprawdę, czy została, jak u Szymborskiej - napisana. Czy mamy tu do czynienia z równoległością światów i ich niezależnością? Czy też jeden zawiera się w drugim? Czy to obserwacja przyrody prowadzi do poszukiwania paralel i analogii, czy też to one są punktem wyjścia do stworzenia konkretnego obrazu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...