Balans

[Bronisław Jaśmin]

w zasadzie nie było niczego, prócz wykolejonej przestrzeni
ze stałego rytmu, niebo zboczyło z torów, i wtedy z kurzych
łopatek i piersi oskubałaś ciszę, a kuchnia była kaźnią
wytrąconej kawy. zazwyczaj po południu odkrywam, że przynależę
do zaaresztowanych minut, które muszą odsiadywać wyrok.

zegar jak wielbłąd nie zliczy przybywających garbów;
chociaż wszystko ma własny obieg i porządek,
wysyłam zaproszenie na świat dla nicości,
i przyjdzie do mieszkania, z wizytą na kawę.

czas dmuchał perspektywę, gdy mój czubek nosa jest igłą,
która wszystko przed sobą przybija. myśli puszczam,
to latawce, które próbują się uwolnić, gdy giną dołączają do gwiazd - do latawców,
które kiedyś urwały się i nie wróciły. cienka linka jest całym
przeniesieniem ziemi, i zwycięża krążącą wolność w środku nieba.

[Agnieszka K]

"zazwyczaj po południu odkrywam, że przynależę
do zaaresztowanych minut, które muszą odsiadywać wyrok." - bardzo zastanawiające, a jednocześnie dobrze wprowadzające w resztę wiersza.
Pozdawiam

[Bronisław Jaśmin]

Dzięki Agnieszko za wpis. Ogólnie mam takie przekonanie, że jesteśmy więźniami historii i czasu, i że wszystko nawzajem więzi się i dusi. Pozdrawiam.

[Agnieszka K]

Faktycznie tak jest ;-) Np. Jesteś Polakiem , a więc i związany z historią swego kraju.
Czas to najcenniejsze co mamy i co możemy dziś podarować drugiemu człowiekowi ;-)
Tkwimy w czasie i historii.. wciąż nas otacza ;-) Historia to również nasze nazwiska ;-)
To szeroki i wielowątkowy temat ;-)
Pozdrawiam