O śmierci

[Bronisław Jaśmin]

cisza przesłuchuje dźwięki.
zakonspirowany oddech
w ciasnych pęcherzykach,
daje dowód,
że życie pracuje w podziemiu.
wyżej są czarne kwiaty,
białe epitafia.

tak samo ciało - konspirant,
który dokonuje
kolejnego sabotażu
wobec śmiertelności
stawania się światła,
to tylko taki tunel
z nieostrym światełkiem.
powieki zamykają kanały na właz.

ten przedrostek człowieka,
zaułek, uliczka, boczna krawędź,
asfalt, przybudówka do czołowo
zderzających się minut,
w zegarku na czas.

chociaż gwiazdy już miliard lat
prowadzą zamach na Apokalipsę,
i się wypalają.
dlatego śmierć to może
tryumf nad nią samą,
potrzeba ją przeniknąć,
i dopiero niszczyć.
życie to długa dywersja
szkolonego ciała
i powietrza, które zawsze opiera się o mnie
i wystrzelonych godzin
dźwiękami ratusza,
wilgotne demo wieczności, które raczej
nie ulega przeterminowaniu.

[Anubis Anubis]

[Post został skasowany]

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hm. tematycznie jest bardziej o istocie śmierci niż o samym procesie śmierci, no może z wyjątkiem "tunelu z nieostrym światełkiem". Ale i tak podane jakby zawile. Gdyby poskracać może może...

[Wawrzynek]

Pierwsza strofa mnie zaciekawiła, ale im dalej tym więcej zbędnych dywagacji powodujących po prostu nudę.
Może by go trochę przykroić?
Pozdrawiam .

[Marlett]

Potrzebne jest solidne okrojenie:) PozdrawiaM.