Metamorfozy

[Bronisław Jaśmin]

Sen postarzał się, niebo przypomina małżowinę osób głuchoniemych,
już powoli siwieją włosy ciemności i światłu. Ktoś przebiegł,
może przestrzeń; wiatr, który poszukuje kształtu, włócząc się po świecie.

Drzewom w zimie domalowuję zielone fragmenty.
Nad brzegiem stoi rzeka, która wciąż się waha, czy wskoczyć na trawę
i utopić się. Przezroczysta dziewica nie płynie, bo robi to woda.
Próbowałem poruszyć,płynną inwalidkę, od niechcenia przenoszącą czas z miejsca na miejsce.

Rodzone dziecko, jestem jak przecinek z wszystkimi przypadkami słowa: narodziny.
Palce wepną się w górę i założą gwiazdy, gorejące pierścionki.
I kiedy patrzę w lustro, chcę wreszcie dotknąć dna w martwym oceanie,
na którym nikt nie łowi, nie ma nawet burzy; chociaż nadwyrężająca się skóra
to oznaka, że kiedyś wzejdą koralowce i przez nie będzie musiał już do końca wyschnąć.