Poetów nawet w kopalni chroni Bóg

[M_Patriota]

Jakiż to Boży cud mnie uchronił?
Jakaż to siła żyć mi pozwoliła?
Kiedy ja od śmierci nie stronił,
Jak robota pod ziemią mnie spowiła.

Ach, Boże! Wielkie Ci dzięki,
Że ja byłem pod Tobą,
A Ty nade mną Wielki,
Nie dałeś mi odejść z ostatnią dobą.

Był w tym jakiś cel i sens,
Że mi powiek nie pozwoliłeś zamknąć.
W moim przypadku to wielki precedens,
Że w tym dniu nie musiałem skonać.

I że dusza moja skonać nie musiała,
Dzisiaj z takim przeświadczeniem ja żyję.
Za to, Tobie Boże! Niech będzie chwała,
Tego nawet przed ludźmi nie kryję.

Jest we mnie tylko jedna obawa,
Jeśli rękę przyłożyłeś, abym nie pomarł.
To czy w Niebie spodoba się Tobie moja wierszowa zabawa?
Co ja żem za lata drugiego życia na sobie wywarł.

[Anubis Anubis]

[Post został skasowany]

[maria_bard]

Nie czytałam treści w całości, bo wiem, co jest, ale na tytuł odpowiadam: to fałsz! :))) E.

[M_Patriota]

Mnie ochronił, żyję... I piszę wiersze... Pozdrawiam

[HAYQ]

Był w tym jakiś cel i sens,
(...)
W moim przypadku to prece-dens,

Piękne. To jak z tym mirafiori, co "najechał koła-mi".
Pozdrawiam ;)