Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Obracamy stolik
wirujemy spodkami pod naszymi twarzami
krągłymi napuchnięciem emanacji autorskiej energii
to jak zebranie planet układu pod pretekstem kręcenia się wokół okrągłej deski
zamiast nam przypisanych miejsc codziennych

w głupiej knajpie
a mi się chce tak naprawdę lać
hce się przytulić do własnego jaja
a sisiorek jak kupka psia zawinąć się, schować w kłębku pisuaru

nasz panteon wiruje z coraz to większą aberracją, za chwile roztrzaska się o klapę
surdutu kosmosu, który strzepnie tą katastrofę jak ptasią kupę ,wyciągnie za klapy zapalniczkę
i podniesie ją do rakiety wystającej z napęczniałej kuli z ekstrawaganckim kapeluszem orbity-wielkiej porażki

tylko orkiestra ,oby orkiestra przetrwała, muzyką która marzy o nas piękne obrazy

Opublikowano

Czy to prowokacja? Muchomorze... Mnie skrytykowano... ale to ?
"w głupiej knajpie
a mi się chce tak naprawdę lać
hce się przytulić do własnego jaja
a sisiorek jak kupka psia zawinąć się, schować w kłębku pisuaru"

Pozdrawiam

Opublikowano

Będziesz przełamywać stare bariery? ;-) A prowokuj nas ;-) Kto wie... co się wydarzy i co kto na to ci odp ;-) Może wprowadzisz nowy styl i zapiszesz się w historii hi hi hi ;-) Może dzieci będą w szkołach się uczyć o przytulaniu do jaj hi hi hi ;-)Na podwórku czemu nie... zależy po co piszesz ;-) rozśmieszyłeś mnie... nie mogę się opanować hi hi hi ;-) ale czekam na kolejny Twój wiersz ;-) Jestem bardzo otwarta, więc może coś mi się spodoba... bo podoba mi się naprawdę wiele... ;-)
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Peel pięknie opisuje swoją rozpacz, jeśli w ogóle można postawić jedno słowo przy drugim - piękno przy rozpaczy, to jak piękny cmentarz. Gryzą się te słowa ze sobą, śmiertelnie. To wiersz, w którym rozpacz została rozebrana z emocji i zostawiona w czystej formie – jak mechanizm działający bez powodu. Piękno nie łagodzi tutaj bólu, tylko go konserwuje, jak zadbany cmentarz, na którym wszystko jest na swoim miejscu – oprócz życia.   Trzymaj się, Jacku. Choćby pióra - ono czasem jeszcze pamięta, jak się nie tonie.
    • Ona     jest kobieta  to już jej czas... wody...  tylko spokojnie to dobre miejsce  proszę oddychać proszę głęboko oddychać rytmicznie i...  teraz przeć.. oddechy pani nie współpracuje.!  tu trzeba przeć  ale z życiem... mówiłem przeć.!   ona jest   głuchoniema      kwiecień, 2026      
    • Założyłem koronę z kwiatów trzymam laur i zroszoną różę ( w świetle) grają świerszcze przepięknie i donośnie  
    • chcę żebyś wiedział założyłam ci niebieską kartę czas zrobił mi obdukcję sińce wyszły same na wierzch granatowe jak twoje fochy   czuję się jak przemoknięta papierowa łódeczka nasiąknięta podejrzeniami i oczekiwaniami i tym, czego nie powiedziałeś   już nie pytam skąd przyjdzie wiatr nie chcę wiedzieć wiem że nie jesteś schronieniem    
    • nie było momentu było nagłe rozhermetyzowanie sensu w połowie słowa zostałem jak organ którego ciało już nie potrzebuje twoja nieobecność ma temperaturę ciała siada naprzeciwko i powoli przepisuje mnie na siebie a ja wypluwam składnię która smakuje obcym metalem jakby moje usta były tylko głośnikiem dla cudzego nagrania spokój nie zniknął został wycofany z obiegu został tylko jego brak gęsty pracujący pod skórą jak cisza która przeżyła własny powód dzień mnie nie budzi dzień mnie znajduje w martwym punkcie mechanizmu między sprzężeniem ''po co'' a atrapą jutra która przestała mrugać miejsca po tobie nie są ranami rany mają kierunek to jest otwarcie które nie prowadzi nigdzie nic się nie goi bo nie ma już co wracać do całości jest tylko trwanie wysokie napięcie bez źródła materac ma pamięć kształtu ale brakuje mu danych co noc próbuje nas ulepić z kurzu i potu wypluwając błąd za błędem jak drukarka 3D karmiąca się własnym odpadem świat działa dalej to jest jego najgorsza właściwość ludzie mówią język jeszcze im wierzy rzeczy trwają w rygorze nieludzkiej geometrii tylko ja zostałem przesunięty poza siebie wypatroszono mnie z treści zostawiono oprzyrządowanie serce to tylko awaryjne zasilanie pustego hangaru myśli to pętla w martwym kodzie nadpisują próżnię która nie zostawiła nawet cienia oddech plądruje mi klatkę piersiową jak szabrownik  w domu w którym wyniesiono już nawet ściany czas nie płynie czas naciska rozciąga mnie wzdłuż sekund aż zaczynam się rozszczepiać i w tym stanie jeszcze jestem tylko szumem w miejscu, gdzie kiedyś stał człowiek zakłóceniem, którego nikt nie zamierza naprawić                
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...