Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nie mam pretensji

Agnieszka_Horodyska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Agnieszka_Horodyska

Agnieszka_Horodyska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Nie mam pretensji do całego świata,
że zagmatwany, zmętniony, zaklęty,
że zawsze stoi między nami krata,
że - piękny.

Nie mam pretensji, że trudny, tragiczny,
że obwiązany siecią polityki,
że błyszczy śniegiem, tęskni wiatrem, ciszą
- Liryki.

Nie złoszczę się też, że nie podpowiada,
Mówi zbyt wiele owianiem, szelestem,
Lub że godzinnym koncertem nad ranem
Oznajmi tylko jestem.

Nie mam pretensji do całego świata,
Że mnie pochłania - przygarnia lub grzebie,
Że nie chcę myśleć, czym jego strata!
Nie mam pretensji do ciebie.

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
Opublikowano

Agnieszko, to piękny wiersz o wybaczaniu. Światu, sobie, i temu "jemu".
Jeśli pozwolisz, pomogę wyrównać, bo ciutkę nieteges:)

Nie mam pretensji do całego świata,
Że zagmatwany, zmętniony, zaklęty,
Że zawsze stoi między nami krata,
Że - piękny.

Nie mam pretensji, że trudny, tragiczny,
Że obwiązany siecią polityki,
Że błyszczy śniegiem i tęskni jak cisza
- Liryki.

Nie złoszczę wcale, że nie podpowiada,
Mówi za dużo owianiem, szelestem,
Lub że godzinnym koncertem nad ranem
łże:jestem.

Nie mam pretensji do całego świata,
Że mnie pochłania - przygarnia lub grzebie,
Że nie chcę myśleć, czym jest jego strata!
Do ciebie.

Wyrównuję: 11/11/111/3

Oczywiście - to tylko propozycja. Wiersz należy do Ciebie.

Cieplutko,

Para:)

henryk_bukowski

henryk_bukowski

Opublikowano
Opublikowano

nie mam pretensji do całego świata
zagmatwany zmętniony zaklęty
zawsze stoi między nami
krata i on
piękny

nie mam pretensji
że trudny tragiczny
obwiązany siecią polityki
błyszczy śniegiem
i tęskni

za ciszą liryki

więc nie złoszczę się wcale
że nie odpowiada
a może mówi
za dużo

owiana szelestem
w godzinnym koncercie nad ranem
dowiem się że jestem
bezpretensjonalnie
zakochana

...takie cóś...na szybko:)...może coś naświetli...proszę tylko mnie nie posądzać...o próby plagiatowania:)-pozdr.Henio:)





Agnieszka_Horodyska

Agnieszka_Horodyska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Anno, bardzo dziekuje za wyrownanie i interpretacje! Bedzie trzeba rzeczywiscie pokombinowac. Nie moge zmienic tego "oznajmi", wiec chyba zrezygnuje po prostu z dwoch ostatnich 3.
Henryk, dziekuje bardzo za naswietlenie! Ostatnia zwrotka mnie teraz wzrusza, bardziej stwarza napiecie. Tylko ostatni wers nie zgadza sie z wierszem, mimo wszystko, mimo calego swiata, zwlaszcza, ze to nie jest "on" :)

henryk_bukowski

henryk_bukowski

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




...to ja dziękuję...za zrozumienie...gdyż chciałem już tego swojego"potworka "...skasować...może słowami...nie umiałbym tego wyrazić...poprawnie...lub adekwatnie nawiązać do poetyckich sformułowań...gdyż posiadając ewidentne braki w tym kierunku...opieram się na własnych...intuacyjno-wewnętrznych odczuciach:)...a "owiana szelestem
w godzinnym koncercie nad ranem "...to coś pięknego...moim zdaniem....jest na czym budować...oczywiście...zwracam " kielnię" w ręce...szanownej Autorki:)-pozdrawiam Henio:)
Agnieszka_Horodyska

Agnieszka_Horodyska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dobrze, że nie skasowałeś, też poodoba mi się właśnie ten... dwuwers :)
I ogólnie sens jest zmieniony lub uwypuklony, rytm zaburzony, przez co to zupełnie inny wiersz. Może bardziej zwiewny, ale nie zdecyduję się na tą wersję, bo jest Twoja. Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Gortatów dom wakacji – 6

      Przez andrew · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   ,, Jadłem je pełną buzię, ale we śnie ,, Tak rodzą się poeci, fantazja...   Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • Tomasz.O
      w trumnie, trudno nie wiercić się.

      Przez Tomasz.O · Opublikowano

      Gdy dopadnie mnie śmierć  czego by nie powiedzieć  niejedynym który odejdzie będę  i w trumnę me zwłoki zapakują  listem poleconym w ziemię wyślą z kodem muzycznym  przy płaczu bliskich  tak po czasie stwierdzę  w trumnie ciężko  nie wiercić się nie wiem czy pozycja niewygodna  ale uwiera  po śmierci męczące czekanie  nim  natłok ziemi trumnę połamie  kiedy wilgoć deszczu  sprawi spróchnienie  wejdą larwy Conicera tibialis  w końcu dla kogoś pożywieniem będę  wznieci się życie  nowe i lepsze  Kości zostaną niczym ram pamięci  zresztą szkielet to dzieło Boga resztę  budujemy sami  ale po co po śmierci masa mięśniowa  brzuszek piwny i tusz wisceralny  troche to banalne  umysł już nie sprawi  figla  nie poplącze rzeczywistości z mirażem  język nie potrzebny o kim plotkować wiercąc się w trumnie samemu  może wrócę we śnie  ale po co  kolejny koszmar  nikomu nie życzę       
    • Leszek Piotr Laskowski
      Gortatów dom wakacji – 6

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Gortatów – dom wakacji” – 6   A za drogą z asfaltu, gdzie czasem leżałem, było sadownictwo, które obserwowałem. Jabłka tam rosły, wiśnie i piękne czereśnie. Jadłem je pełną buzią, ale tylko we śnie!   Bo wszystko było wielkim płotem ogrodzone, a wchodzenie do sadu było zabronione. Ale raz pamiętam, że to się wydarzyło – jakby ogrodnictwo wszystkich zaprosiło.   I zbiegli się ludzie, z piętnastu ich było, do koszyków rwali, co się im trafiło. Ja z wujkami i siostrą też się najedliśmy, jeszcze koszyk owoców babci przynieśliśmy!   Raz tylko tak się stało, nie wiedzieć dlaczego. Może to z życzliwości zarządcy głównego? A może po prostu, z braku tych pilnujących, doszło do haraty ludzi tam mieszkających.   A co do cegielni, często się przyglądałem. Z oddali patrzyłem, nazbyt się nie zbliżałem. Widziałem młode dziewczyny, wózki pchające, z cegłami z gliny w hangary wjeżdżające.   Cegły kładzione do suszenia tam bywały, zanim już wysuszone do pieców trafiały. Dziewuchy je pchały, cegłą naładowane, żelazne wózki na szynach przepychane.   Dziewczęta mnie widziały, często mnie wołały: „Kawalerze, chodź do nas!” – tak ze mną żartowały. Omijałem cegielnię, zawsze gdy pracowały. Nie lubiłem, kiedy się ze mnie wyśmiewały.   Ale po południu, gdy pracę już skończyły, to wózki na szynach wtedy moje już były. I puste wcale nie były ciężkie do pchania, rozpędzania ich mocno i na nie wskakiwania.   Hamulce działały, a szyny długie były, środkiem hali suszarni fajnie mnie woziły. Takich hal tam było, jak dla dziecka od gromu. Moją ta pierwsza była, bo najbliższa przy domu.   Z każdym rokiem te zabawy – takie płytkie raczej – wzrokiem coraz mądrzejszym widziałem inaczej. Rowery naprawiałem i nimi jeździłem. Do ptaków nie strzelałem – domki im robiłem.   Kuzynów przybywało – co rok więcej nas było. Widziałem, jak za mamą im też się tęskniło. Wraz z dorastaniem inaczej to odbierałem, ale wciąż na wakacje jeździć tam chciałem.   – cdn   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Jacek_Suchowicz
      Jedwab i wełna

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      wełną miękkością swoją otuli przyjemny dotyk co dłonie liże przy którym jedwab z cienkiej koszuli sprawi że ciebie nic nie ugryzie   i choć na zewnątrz ściskają mrozy serce w ciepełku wolne jak sokół letnim wspomnieniem nikt nie uwodzi a ty gotowa Harpia do lotu   Harpia:

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • andrew
      Skarby nie są tajemnicą

      Przez andrew · Opublikowano

      @violetta

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...