kolory

[wanilia 37]

w warkocze mojego życia
wplatam kolorowe pasma

czerwone pasmo miłości
gorace jak Twoje usta

zielone pasmo nadziei, że to
o czym marzę, stanie się jutro

błekitne pasmo łez wylanych nocą
kiedy sen nie przychodził

i drugie błekitne -
łez przelanych radością

żółte pełne ciepła
ogrzewa mnie jesiennie

fioletowe pasmo smutku
za tymi co odeszli

szare, bardzo liczne pasemka
jak codzienność od 6.15 do 24.30

pomarańczowe gorące jak kochanie się
z Tobą na Saharze i gdziekolwiek

i srebrne, pełne doświadczeń
i mądrości, które pojawiają się zbyt wolno....

[Roman Bezet]

Wie Pani co? Nie jest to sytuacja beznadziejna, nawet o godzinie 24:30 ;) - doba ma 48?

Nie wiem, czy uda mi się Panią namówić do pewnego niechlujstwa, rozkojarzenia, odpuszczenia sobie po prostu tych wszystkich kolorków (można je mnożyć, dodawać chyba w nieskończoność). Każdy ma swoje kolory i swoje odczucia związane z nimi, i gdyby potraktować poczatek Pani tekstu jako rozgrzewkę (czerwone: no to muszą być usta, nadzieja w zielonym etc), to właśnie dalej zaczyna Pani pisać o sobie (sorry: Peel mówi o własnych, indywidualnych wrażeniach :). Od fioletu.
Zachęcam do przemyślenia i pracy - tekst wart jest tego.
pzdr. bezet

[wanilia 37]

Dziękuję!! pomyślę nad tym!!
wanilia

[Michał Kowalski]

po przeczytaniu uśmiechnąłem się ciepło - to komplement
nie jest idealnie... (może ciut zbyt wiele słów:) ) gdyby był krótszy...

aha... i niekonsekwencja w stosowaniu interpunkcji (po cóż ona?)

pozdrawiam serdecznie

michał

[wanilia 37]

Dziekuje za komentarz i za uśmiech:):):)
uwagi przemyślę :)
pozdrawiam