Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


No? Przeczytałam dokładnie. A Ty? Jakaś niejasność?
Wiem, powinnam napisać tak: "Skąd wiesz, że inni - poza moją córką, mną i Marią Bard - rozumieją Twój wiersz?"
Sorry, zapomniałam dodać siebie.
I to nazywasz paranoją???
hahaha... no właśnie paranoją jest to, że przez caly czas się ze mną wykłócasz, że nie rozumiesz mojego wiersza. A teraz nagle twierdzisz - cytuję:
"Skąd wiesz, że inni - poza moją córką, mną i Marią Bard - rozumieją Twój wiersz?"
Otóż Maria Bard rozumie mój wiersz, bo nawet napisała "Teraz jest jasno". Po poprawce, którą zrobiłem i o której Ci pisałem, Poprawce dotyczącej ostatnich dwóch wersów, więc jakim cudem nagle znalazłaś się obok Niej Ty i Twoja córka?
Przeczysz sama sobie, nie pierwszy raz, nagminnie i bez sensu. To jest paranoja. To jest właśnie to kręcenie kotem, o którym cały czas mówię. Albo brak logiki w myśleniu. To tzw. błąd logiczny, pani korektorko.
  • Odpowiedzi 44
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Chamski jesteś koncertowo, rycerzu w przyłbicy.
Maria Bard nie zrozumiała Twojego wiersza, Dopiero po jakichś poprawkach stał się on dla Marii jasny:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



I uważaj, bo ja tez potrafię być niemiła. Dżentelmenie od siedmiu boleści.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zapomniałaś dopisać jeszcze "Teraz jest jasno!" A jakiej poprawki to dotyczyło, masz powyżej, więc daj już spokój z tymi podchodami.
Chamski z powodu, że coś Ci udowodniłem? No dobra jeśli to chamstwo, to jestem chamski. Ale logicznie rzecz rozpatrując, to chamskie gierki są nie po mojej stronie, nie z powodu błędu, tylko z uwagi na feministyczne szkiełko, bo zabolała "gadzina".
Opublikowano

A na pewno nie po mojej. Ja staram się grzecznie odpowiadać na Twoje posty.
Niczego mi nie udowodniłeś, natomiast nazywanie moich przemyśleń paranoją jest chamskie. Zresztą to nie pierwszy Twój chwyt tutaj poniżej pasa.
A co do Marii, nie jest moim podchodem, że nie od razu Twój wiersz był dla niej zrozumiały. Gdzie tu podchody? I jakie? I w jakim celu? No pomyśl nareszcie, mężczyznooooo!!!
(To parafraza Twojej odzywki do mnie, Ty "Dżentelmenie").

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Przeczytałam na bezdechu. Odarłeś miłość z wyświechtanych, walentynkowych banałów, a jednocześnie wzmocniłeś jej potężną siłę. Najbardziej spodobało mi się odrzucenie romantycznego mitu serca i zredukowanie go do „mięśnia, który udaje bóstwo”. Miłość to tutaj zwierzę wyzbyte z nazwy, rozszarpany wiatr i rzeka bez źródła. To fascynujące, jak bardzo fizyczny i namacalny jest to obraz.   Świetnie przedstawiłeś motyw braku. Zazwyczaj opisuje się jako pustkę. Tutaj jest zupełnie odwrotnie - „świat nie pustoszeje, świat gęstnieje”. Kto kiedykolwiek kogoś stracił, rozpozna ten stan, gdy każdy najmniejszy przedmiot staje się nośnikiem pamięci, a czas dosłownie drapieżnie „warczy za nami”.   Puenta jest po prostu genialna. Prawdziwa miłość to nie bezpieczny dom, ale tytułowy instynkt, z którym nie da się wynegocjować pożegnania, to bolesna, ale niezwykle trafna diagnoza. „Instynkt nie zna pożegnań” - to zdanie już zostanie ze mną. Rewelacyjny tekst!
    • Jest złoto które: posiadamy, dotykamy i o którym marzymy.
    • Gejzer tryska. Ziemia kołysze się. Wulkan mruczy.   Wkrótce wybuchnie. Zaleje ziemię śmiertelna lawa. Wstąpi ognisty bożek.   Na żyznej glebie wyrośnie las. Odnowa!        
    • @viola arvensis   Piękny, kojący wiersz. Bije z niego niesamowity spokój i życiowa mądrość. W dzisiejszym zaganianym świecie takie zatrzymanie się i spacer po "równinie" to prawdziwy skarb. Bardzo podoba mi się ten fragment - nie zdobywam szczytów, szczyty noszę w sobie. To wspaniałe podejście do życia, w którym można odnaleźć szczęścia w prostocie i tu i teraz. A jednocześnie poruszające świadectwo ufności. "Niech się dzieje co chce, skoro Bóg jest ze mną" - to zdanie daje ogromną siłę. Z wielką przyjemnością potowarzyszyłam Tobie w tym niespiesznym spacerze. Pozdrawiam ciepło!
    • @Mel666   Przeczytałam filozoficzną dyskusję pod wierszem, bardzo ciekawą. Więc napiszę krótko.  Cały wiersz to mocna, egzystencjalna szarpanina, z której ostatecznie wyrywa nas czysta fizjologia. To świetny tekst!  Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...