Iluzje

[Bronisław Jaśmin]

Mówiły, że potrafią patroszyć krajobraz.
Ziemia dla nich jest zwykłą proporcją na ciało,
i jednak nie wiedziały, że gardła się stały
dziurawym mącznym workiem. W podniebieniu
niebo zadławi się ciemnością, słowa są jedynie
stworzone na manipulowanie falami powietrza
i na pożegnanie. Na szybie słońce ścisza
ocknięta powieka. Wychodzę na świat przez drzwi,
za mną rośnie cień ze śladem po klamce.

Kilka ptaków na rynku szyderczo się wzbiło,
słowami się nagina powietrze na powrót.
Rodzinny dom będzie tylko pięknym zwrotem,
miłość przemyca szczęście uwięzione w grudkach
do szczelnych samogłosek, przed którymi sypiasz,
odklejasz się i sterczysz. Jesteś tylko stróżem.

Przyjdzie czas na gaszenie ocalałych świec.