Tombak

[Mumia Abu-Jamal]

W kraju wieczystym, nie znającym czasu
żyją tacy, jak my powszedni ludzie.
Wyzbywszy się czasownikowych wyrazów
nie znają początku, ni końca. Bez uciech
i zmartwień żyją ci zaś, których mowa
wyrzekła się opisów tego, co istnieje.
Świat ich jednością jest, wystopniować
go nie ma sposobu na inny świat, którym
nie jest. Żywot swój cały trzymając w garści
są tylko częścią nas, mniejsi. Doskonalsi.

Do tego świat tych, co bez zaimków
posiadają wszystko, niczego nie mając.
Nie ma ten chleb, twój dom, moja szynka.
Bez żadnych kradzieży, oszustw, wynająć.
Najodleglejszy zaś kraj, bezrzeczownikowy
opływa pustkami pośród samych działań,
by nie stać w miejscu, coraz to nowym
być, stać się, zostać, przed chwilą i zaraz.
Dla wszystkich z nich porozumienie kłopotem
jest. Dla nas zaś, wszechmówiących
zwyczajnym bełkotem.

Są jak składniki powyciągane z dania,
każde o innym smaku, znaczeniu.
My zaś jak szefowie kuchni rozmawiania
grzejemy, schładzamy, mieszamy i tniemy.
Mimo iż efekt wciąż taki sam będzie
jak pracoholicy wspomagamy swe trudy
budując zdania setkami narzędzi
powstanie inna myśl niż miała być wprzódy.
Zdaje się więc, iż milczenie nieskończenie
dla uszu mądre, w ustach smakuje
dziwnie dość. Jak tombak.

[Wuren]

Ha!
Znaczy, i w górę, i w dół piekło?
Względnie oba nieba?
Nie chcę. Wolę tutaj - całą paletę pomiędzy :)

Pozdrawiam
Wuren
ps. Ładnie tak prowokować? Hihi

[Roman Bezet]

Zdaje się więc, iż milczenie nieskończenie
dla uszu mądre

- ładna aluzja ;) Polecam wielu, wielu , zwłaszcza bezobciachowym komentatorom.

Wiersz jest złudzeniem (ten także - chyba słyszę zgodę autora?), mowa tym bardziej. Po cóż więc wiązać w strofy to, co popłynie nawet w małej prozie? Dla kilku rymów, kilku taktów rytmu?
To nie żart. Serio.
Powaga.
pzdr. bezet