Dialogi: O przemianie

[Kolos94]

-Trzeba by naprawić swoje życie; widzę, że wiele rzeczy jest nie w porządku.
-No to zaczynaj od teraz!
-Nie, nie, może potem… jutro…
-Nie masz racji aby to odkładać; TERAZ jest najlepszy czas na przemiany wbrew temu, co się łudzimy; jutro to prawdopodobnie nigdy – znana od dawna prawda. A szczególnie, kiedy chodzi o nasze wszystko, o sprawy naszej wieczności, tym większa spoczywa na nas odpowiedzialność za samych siebie i obowiązek, by szukać prawdy; tym bardziej więc obciążamy się, nie czyniąc żadnych zmian.
-Tak, masz rację, słowa twoje powinny zaprowadzić mnie do skruchy oraz twardych postanowień i ich realizacji. Natura jednak, czy raczej skażenie natury, skłania nas do opieszałości i trwania raczej w wygodnym niźli w prawdziwym; z drugiej zaś strony sumienie krzyczy do nas o prawdę i dobro się upominając. W tej sytuacji co wybierzemy? Jak skłonić się do poszukiwania prawdy?
- Spójrz i oceń rzeczywistość, analizując każdy jej element możliwie jak najbardziej obiektywnie; uwolnij się od uprzedzeń tych czy innych, nie bój się zadać sobie trochę trudu, uświadom sobie, że może spotkać cię wstrząs i niewygoda, odsuń się choć na chwilkę od tego, od czego lub od kogo przywiązany jesteś zabijając samego siebie poprzez marnotrawienie czasu, próżność, głupotę. Gdybyś zaakceptował, że jesteś jedynie przechodniem i pielgrzymem na tej Ziemi i w tym krótkim odcinku miejsca i czasu twojej egzystencji (a czy tak nie jest?), łatwiej byłoby ci spojrzeć na wszystko jakby z perspektywy; otóż postaraj się o to.
-Aj… nie, nie… jakież to trudne… i konieczne!
- Dlatego napisano w księdze Rodzaju o bólu rodzenia, nie tylko przecież tego czysto fizycznego, ale także i o bólu rodzenia się do prawdy i dla prawdy; dlatego następnie Chrystus mówi, że jego Królestwo zdobywają ludzie gwałtowni.
Radykalność, maksymalizm, ofiara.