Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zmęczony ludziku, zmruż czasem tak oczki
Byś zdołał przeczytać, gdy pisze coś maczkiem
Nim cudne reklamstwa na wszelkie bolączki
Do reszty słabiutką rozgłupią ci czaszkę

Patrz, wszędzie sprzedają niebiańskie inferno
Co kupisz tym razem - promocję czy hicior?
Czym innym tej ziemi być częścią znamienną
Czym innym machinie powierzać tryb życia

Pracujesz jak robot i myśląc niewiele
Mydlane bajeczki wyławiasz z kanałów
A całe to gówno, byś kiedyś w fotelu
Bujanym truł dzieciom jak nigdyś bywało

Opublikowano

he!he!
- tylko że na reklamstfach zarabia się miliony i media chca się do nich podłączyć (czyt. pracujący w reklamach i mediach)!

toż to wołanie na puszczy...w paszczy Lewiatana!

no cóż, chwalić sprawność Twojego pióra nie trzeba, bo to widać; podobnie inwencji - jedynie stosunek do tematu wydaje mi się z góry przegrany - ale rozumiem ćwiczenia literackie, które czasami są o niebo lepsze niż tzw. utwory Promowane pod hasłem Dla Zaawansowanych -

pozdrawiam
J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jak zobaczyłem, że tekst zaczyna przybierać formę agitki, wiedziałem, że wielkiej poezyji z niego nie będzie ;)

Na początku miałem tytuł (funkcjonujący w moim języku jako twór samodzielny już od dłuższego czasu) i dwa ostatnie wersy. Całość miała być na nieco inny temat i trochę bardziej zadziorna, ale u mnie dość często tekst, który zaczynam, i ten, który kończę, to dwie różne bajki.

Dzięki, pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Eee, "główno" mi nie leży, ale specjalnie dla Ciebie alternatywna wersja zakończenia dostępna tylko na orginalnym, zielonym nośniku:

Pracujesz jak robot i myśląc niewiele
Mydlane bajeczki wyławiasz z kanałów
A cała ta płapka, byś kiedyś w fotelu
Bujanym truł dzieciom jak nigdyś bywało


Gra? ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...