Współistnienie

[Michał_Zawadowski]

Pamięci Larkina

nie wiem czy mieli więcej racji przeszli poeci
nie nauczyli jak poruszać się pomiędzy światami
zostawiając teksty smutne przenikające

czy jest coś bardziej prawdziwego niż przestrzeń pierwsza
rytm poniedziałków i piątków
wschodów i zachodów lewej prawej kończyny
wiązanego krawata wyprasowanej koszuli
gdy wewnętrzne oko zachodzi kurzem
tkanki rdzewieją
jesteśmy syci
i zmęczeni

druga przestrzeń wymyka się
pisma obrasta bluszcz
strumień myśli stygnie
żeby za nim nadążyć trzeba wskoczyć do studni bez dna
bez powrotu

pozostaje uprawiać sztukę zwaną współistnieniem
albo nauką fikcji że jesteśmy i mamy
w usta kłaść srebrną monetę
i przepływać tam i wciąż

ewentualnie zgładzić poczucie winy
zatrzasnąć drzwi i zostać tutaj
najedzonym i uczesanym
w pozie udającej zadowolenie

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozostaje uprawiać sztukę zwaną współistnieniem ;

I work all day, and get half-drunk at night.
Waking at four to soundless dark, I stare.
In time the curtain-edges will grow light.
Till then I see what's really always there:
Unresting death, a whole day nearer now,
Making all thought impossible but how
And where and when I shall myself die.
Arid interrogation: yet the dread
Of dying, and being dead,
Flashes afresh to hold and horrify.

The mind blanks at the glare. Not in remorse
-- The good not done, the love not given, time
Torn off unused -- nor wretchedly because
An only life can take so long to climb
Clear of its wrong beginnings, and may never;
But at the total emptiness for ever,
The sure extinction that we travel to
And shall be lost in always. Not to be here,
Not to be anywhere,
And soon; nothing more terrible, nothing more true.

This is a special way of being afraid
No trick dispels. Religion used to try,
That vast moth-eaten musical brocade
Created to pretend we never die,
And specious stuff that says No rational being
Can fear a thing it will not feel, not seeing
That this is what we fear -- no sight, no sound,
No touch or taste or smell, nothing to think with,
Nothing to love or link with,
The anaesthetic from which none come round.

And so it stays just on the edge of vision,
A small unfocused blur, a standing chill
That slows each impulse down to indecision.
Most things may never happen: this one will,
And realisation of it rages out
In furnace-fear when we are caught without
People or drink. Courage is no good:
It means not scaring others. Being brave
Lets no one off the grave.
Death is no different whined at than withstood.

Slowly light strengthens, and the room takes shape.
It stands plain as a wardrobe, what we know,
Have always known, know that we can't escape,
Yet can't accept. One side will have to go.
Meanwhile telephones crouch, getting ready to ring
In locked-up offices, and all the uncaring
Intricate rented world begins to rouse.
The sky is white as clay, with no sun.
Work has to be done.
Postmen like doctors go from house to house.
Philip Larkin

[kalina kowalska]

ależ ładny wiersz

dziękuję i pozdrawiam

[Michał_Zawadowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

skondensowane :-)

dzieki za zajrzenie:)

[Michał_Zawadowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

też dziękuję za zajrzenie, pozdrowienia:)

[adam hoff]

Tekst bardzo sprawny i klarowny. Mam jednak nadzieję, że nie ma ambicji uniwersalizowania "współistnienia", lecz jest jego wizją, równie możliwą, jak fragmentaryczną.
Jestem zdeklarowanym zwolennikiem "pozy" nie udającej, lecz wyrażającej zadowolenie. Mogę również dać słowo, że nie jest fikcją to, że "jestem i mam", choć nie zaprzeczam, że to fakt z natury rzeczy epizodyczny...
:)

[Michał_Zawadowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie mam ambicji stworzenia 'teorii wszystkiego' ;-)
dzięki za zajrzenie
pozdrawiam,
mz

[Tali Maciej]

"rytm poniedziałków i piątków
wschodów i zachodów lewej prawej kończyny
wiązanego krawata wyprasowanej koszuli
gdy wewnętrzne oko zachodzi kurzem
tkanki rdzewieją
jesteśmy syci
i zmęczeni"

wiersz solidny, czytało się
a ten fragment biorę do ulu
pozdr