O niesłusznie zapomnianym Poecie - z czasów słusznie minionych.

[Liryczny_Łobuz]

Spotkanie z Poetą *.


Kiedy cofnąłem się w czasie,
(sny miewam czasem dziwaczne),
Spotkałem Poetę ... w słońcu, na tarasie,
Pisał coś maczkiem.

To była kawiarenka nieduża,
Trzy, może cztery stoliki.
Za szybą grali w brydża,
(słyszałem – „cztery piki” ).

Spytałem cicho – Czy można?
Nie słyszał, nad kartką schylony.
Chmurne czoło, twarz jak z kamienia wykuta
I wzrok - przerażony ... ?

Popatrz Poeto – myślałem,
Los spełnił czerwone Twe sny.
A z nimi powróciły –
Kraty, kajdany i wszy.

I komuś, gdzieś, w kazamatach
„palą się oczy otwarte”
Jakiej to Nowej Idei
Życie człowiecze jest warte ?

Bo znowu jakiś Belzebub
Zatoczył Kołem Historii.
A temu co był Aniołem
Wyrosły kopyta i rogi.



* - z Władysławem Broniewskim.

[Magda_Tara]

lubię to.
:D
Ciebie też.
:)

[Liryczny_Łobuz]

Motto:

"lubię to.
:D
Ciebie też.
:)


****************************************


Magdo ... dziękuję, to dla mnie NAPRAWDĘ ważne - bom w kryzysie wielokrotnym.

Cóż - Nieszczęścia zwykle chodzą ... stadami!

Marek

[Magda_Tara]

kryzysy się zdarzają, coby docenić stabilność - zwykły bilans.

z klasyki wyrośliśmy.
:))
serdecznie.

[Liryczny_Łobuz]

A poza tym, Magdaleno (śliczne, a zapomniane imię) - samo życie Poety to materiał na niezły film (tylko nie Chyra!). Ostatnio przypomniałem sobie smaczny fragment w "Pięknych dwudziestoletnich" Marka Hłaski z ich osobistych spotkań.
Napisał, że Broniewskiemu tak naprawdę podobał się w komunizmie jego "malarski rozmach". Te hordy Tuchaczewskiego, tłumy robotników i "piece Magnitogorska".
Bo sam Poeta przecież dostał Virtuti Militari za walkę z bolszewikami w 1920.

Jest tam taki fragment, jak Broniewski prosi "pętaka" Hłaskę o przebaczenie, że kiedyś, po wódce - chciał na niego donieść do UB. Oczywiście i to pojednanie skończyło się kolejnym pijaństwem:
"... aż do chwili, kiedy wspólnie straciliśmy przytomność usnąwszy w jednym łóżku, przy czym ja spałem przytulony do niego jak szczenię do suki".

Tak, w ogóle, to dzisiaj KAŻDY MYŚLĄCY dwudziestolatek powinien przeczytać tę książkę, bo więcej mówi ona o historii powojennej Polski (i świata) - niż większość podręczników.
Tylko że po przeczytaniu (przynajmniej facet) ma poczucie, że dotychczas żył (w porównaniu z Markiem Hłaską) jak "meduza unosząca się w ciepłych wodach oceanu" - i skąd teraz ma brać TEMAT, do pisania?!

Pozdrawiam (ciut pesymistycznie) - Marek