Sertymes i Kaldimera

[dytko]

Zatopiony w pościeli Sertymes
rozciągnął poranne kończyny
Podszedł do komody
Zaczerpnął sen wieczny
Pogonił dłonią woń kwiatów
W jednym spojrzeniu stos papierów i tysiące myśli
W umyśle tysiące myśli i milion zatrutych woni
W dłoni milion negatywów i jedna tęsknota dotyku

Takie łatwe ujęcie bólu
Rycina wiszącego drzewa w skłonie
I tańczące kruki pod sufitem ciernistym
I to puste tło
Tak łatwo szronią łzy
Bo w szczęście nikt już nie wierzy
Śpiące talenty w żyłach napęczniałych
Natchnione gesty parują
Uniesione kwiaty w splątanych palcach

Kaldimera przemówiła
W salonie z komodą
Sertymes osłupiały
I ulice nie świecą już
Po co komu jasne świty
W pościeli skulonej samotnie
Rozpisane baśnie
Podpisane niczyim dotykiem

Tak jestem szczęśliwy
kończą się żale samotności
I jeden wers zdołał upchnąć się
między wiersze bezwzględne
nie jestem samotny
trzymam Cię za ręce

[asher]

Długie i zawiłe strofy, jak na mnie, ale chciałem, żebyś wiedział, że czytam... choć nie zawsze silę się na komentarz, bo wygłupić się łatwo... A komentarzami pd erotykiem się nie przejmujesz i to jest najważniejsze. Pozdrówka!

[dytko]

dziekuje Ci serdecznie :)

co do erotyka hmm ciezko powiedziec, co czlowiek to inny gust, a ja to swietnie rozumiem

odrozniam zlosliwosc od krytyki a krytyka buduje i to mysle najwazniejsze

pozdrawiam cieplo

d.