Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Podziękowanie

Arnold Weis

Przez Arnold Weis
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Arnold Weis

Arnold Weis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Patrzycie wciąż czasem w to samo słońce,
Co niegdyś serce twe do czynów grzało,
Teraz Cie parzy brutalne, płonące,
Tysiąckroć tych czynów na cóż się zdało?

Firmament się mienił wam gwiazd rzekami.
Gdy w tą patrzyłeś, inne nikły mrokiem.
Teraz szukasz jej takimi nocami,
Gdy jeno serce goni dawnym krokiem.

A ileż znaczyła odległość dni drogi,
Gdy w gwieździe jednej szmaragd oczu jej lśnił
I dusze dwie lube łączył stan błogi?
Dziś tylko zieleń ta, czas uleciał - był.

Czemu podsycasz ogień parzący?
Czemu z Syzyfem toczycie swe skały?
Pragnienia się modlą, choćby usta milczały.
Lecz czemu ogień tak samo pali? tak mały...

Wciąż trwa, czy odeszło? Nadzieja gnała.
Prawda jest jedna, tej prawdy nie skrywam.
W miłości wciąż trwa, czy Miłość została?
Bóg tylko wie. A ja? credo ut inteligam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Stukacz
      Mrok

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Kolejny utwór z cyklu "Echo"     Rozsiane w przestrzeni obłokach Roje cząsteczek we mgle Ład nad łady po ich bokach Śmiertelny błysk promień śle   Kształty, kosmiczne cienie, mgławice Zbite w męczarni czarnego snu Podmuch głaszcze umęczone lice Bez pamięci o proroczym dniu   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości   Mrok gęstnieje w powietrza wilgoci Wygnańcy w żywiole walczą, tną A księżniczki łza płynie i się złoci Cztery głowy pochylają się i gną   Proroctwo spełnione, zapłakała złota Pierwsza, za nią druga płynie łza Ciąży jak kark pod ciężarem młota Sen za snem płaczącą w sen kolejny gna   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości   Czarne słońce, niebo czarne W dół doliny czarny rzuca blask Szary krajobraz, losy rycerzy marne Widać krew, słychać mieczy trzask   I dwóch z mieczami między tłumem W szale wpada w walki gąszcz Z natchnieniem, lecz snu bezrozumem Kąsają i walczą sprytem jak wąż   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości
    • Alicja_Wysocka
      w połowie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @LessLove Miałeś rację, raz jeszcze dziękuję :)
    • LessLove
      w połowie

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Całkiem fajniej, trochę "lżej". Dobrej nocy.
    • Poezja to życie
      Kosmiczny pył

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Nic nie było  Przed tobą    Nic nie było  Po tobie    Nic nie było  Przede mną    Nic nie było  Po mnie    Tylko ślepa cisza  I wielka nicość    Zrodzona z kosmicznego pyłu...
    • Alicja_Wysocka
      w połowie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @LessLove:)  Zmieniłam - na troszkę inne słowo, ale bardzo dziękuję za pomoc  :)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...