I znów wszystkie ławki w parku zajęte

[Katarzyna Dworakowska]

I znów wszystkie ławki w parku zajęte.
Na każdej zakochani - patrzą sobie w oczy
i szepczą do uszu łakomych
coś najczulszego.

Później przyjdzie jesień
i ta zima jak chirurg
z lancetem.

A po niej znów wiosna
zapełni park zakochanymi,
jak szpital pełen chorych na przewlekłą,
lecz w stu procentach uleczalną
chorobę.

[Michał Gomułka]

Witaj,

Wiersz, ot jest... ale myślę, że należy zwrócić uwagę na jedną istotną sprawę. Powinnaś unikać kolokwializmów, które na dodatek zaburzają jakąś aurę i powagę wiersza. Za taki uważam stwierdzenie "w stu procentach". Jeśliby drążyć dalej to ze środkowej zwrotki usunąłbym "ta" przed zimą. Wówczas zachowana zostanie większa płynność.

Z pierwszej usunąłbym "najczulszego". Skoro naznaczasz obiekt mianem zakochanego, wiemy co prawdopodobnie będzie mówił do ucha... ;-). Zyskujesz także dozę tajemniczości. Po co się tego wyzbywać?

Z grubsza tyle. Powodzenia.

[MIGUEL]

nie przejmuj się ... dobrze jest jak jest ... reszta przyjdzie z czasem ... w poezji nie ma mistrzów ... są tylko chcący ich naśladować ... rób swoje :)))
pozdr. M

[Michał Gomułka]

Miguel, pomagasz sobie, Jej, czy mnie? A może nie pomagasz? :-)

[Ela_Ale]

Michale, tym razem nie czepiam się. Podpisuje się pod Twoim słowem. Dodałabym tylko: może temat potraktować trochę bardziej oryginalnie? A może wybrać inny? Ten jest ryzykowny. Trzeba mistrza, aby brać tę tematykę na warsztat. Pozdrawiam. E.

[Michał Gomułka]

No... i dobrze, bo już myślałem... że się pogniewamy ;-). A przecież tu zgoda i dobro... wszystkich się liczy! Z uśmiechem, ale szczerze.

[Michał Gomułka]

No... i dobrze, bo już myślałem... że się pogniewamy ;-). A przecież tu zgoda i dobro... wszystkich się liczy! Z uśmiechem, ale szczerze.

[MIGUEL]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

...
tobie sobie jej ;)
pozdr.