Jesienne oczy

[Anna_Ziemba]

Z kasztanowców spadają figlarne kasztany,
Gubiąc śpiesznie kolczaste ubranka po drodze.
Obserwuje to dąb w barwne liście ubrany,
Stojąc wyniośle na swojej dębowej nodze.

Nagle pod nogi psotny kasztanek się toczy,
Zerka spod iglastej czapeczki połyskując
I wytrzeszcza ciekawie kasztanowe oczy,
Błyska jesiennym brązem kokietując.

Łapię go więc i chowam szybko do kieszeni,
Ściskam mocno w przemarzniętej od wiatru dłoni.
On ubrany w kubraczek od matki jesieni,
Kasztanowego serduszka kolcami broni.

Pewnego dnia i ty mnie tak oczarowałeś,
Spoglądając oczami w jesiennym kolorze.
Lecz niesiony wiatrem na długo nie zostałeś,
Zdmuchnięty jak piegowate liście na dworze.

Zostawiłeś tylko obraz zwany wspomnieniem,
Malowany ciepłymi brązu odcieniami.
Bawię się teraz w myślach tym dawnym zdarzeniem,
Tak jak zebranymi pod drzewem kasztanami.

[MIGUEL]

:)))
oczy już bolą od tej jesieni...
ale wiersz przyjemny ;)
pozdr. M

[NOWA]

Bardzo sympatyczny i ładny wiersz . Super przejście z opisu jesieni i przygody z małym kasztanem do spraw sercowych, bardzo ciekawe. Świetnie uchwycone przemijanie w przyrodzie i w uczuciach. Pozdrawiam serdecznie!

[Anna_Ziemba]

Fakt, jesień - temat oklepany i owszem - 'trąci myszką', nie polemizuję ;).
Cieszę się jednak bardzo, że mój tekst został odebrany jako sympatyczny i przyjemny :)).

Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam!

AZ