Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Pokonani przez czas
Ogłuszeni niemocą
Poranieni miłością
Z kosturem wspomnień
W kolejce po wyrok
Ja, ty, on, ona, nie ono
Ono jeszcze nie teraz
Wtulone w pierś matki
Karmi się ufnością

Opublikowano

Wiersz prosty i myślę zrozumiały dla wszystkich.
Ciężka "miłość na odległość". Zapewne skończona.. jedynym kosturem tych wspomnień jest chyba poczęte dziecko.
Zastanawiam się tylko nad znaczeniem 'wyroku' i jego wagi w tym wierszu.
Lubię dluzsze wiersze. Krótkie powiinny mieć bardziej wyczerpujący odźwięk emocjonalny, sycący w swej zwięzłości. ;)

Opublikowano

Zaimki wyjęłabym całkiem, całkowicie:))) Smutek sączysz, ale....kostur wspomnień zabrzmiał pompatycznie. Wiersz krótki - to świetnie, więc patos niepotrzebny. Kilka słów ma mówić jak najwięcej. Ogólnie - o wyższości "dzieckości" nad starością. Ale...bo ja wiem... Wolę nie wracać. Poza tym - pępowinę już odcięli :))))))))))!!!!! Ściskam. Elka.

Opublikowano

...wciąż ten okrutny czas ,znaczący swoje panowanie nad przemijaniem , ja chętnie wróciłabym do "dziecięcości", ale z wpisanym innym scenariuszem ,dla mnie oddaje myśl , a "wyrok" jest tu dla wszystkich taki sam ,tyle że rozłożony w różnym czasie ,podoba i się pozdr. B.m

Opublikowano

MayLa
A wydawało mi się, że tu nie ma miejsca na dowolność, no cóż, pomyliłam się… Duża odległość między nami. Dziękuję za czytanie i chwilę zastanowienia.  pozdrawiam

Eluniu,
Zauważyłaś!! Niektórzy ludzie traktują swoje życie z dziwnym patosem- to lekkie dygnięcie w ich stronę. Też nie wiem, czy chciałabym przechodzić wszystko jeszcze raz, choć tak przyjemnie byłoby się zatopić na chwilę w niewiedzy. Buziaki.

Beatko,
W samo sedno! W każdym życiu chciałoby się coś poprawić, choć tak do końca nie wiadomo, czy nie wyszłoby na odwrót. Serdecznie dziękuję i pozdrawiam.

Marku,
Jak zwykle celny komentarz. Słowa spod… Twojej klawiatury odbieram in plus. Miało być prosto, syntetycznie i podane na dłoni. Chyba tu jeszcze pobedę. Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew   Autentyczna refleksja duchowa. Od pozowania w świetle po prośbę o oliwę - droga od ego do pokory. Mądry :) 
    • O jak fajnie. Wierszyk niedoskonały :) czuć, że zwyczajnie, napisany przez człowieka ku pokrzepieniu samego siebie:) pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         
    • wszystkie wiersze których nie zdążyłem dla ciebie stworzyć teraz przysiadły na mnie jak gawrony na topolowych gałęziach pod moim domem   jeden za drugim przechylają czarne łebki i powtarzają surowo chrapliwie że w miłości nie wolno sobą zasłaniać drogi ani horyzontu   mądrzejsze są niż ja zostawiają po sobie tylko tyle śladów ile trzeba by dojść do najprostszego celu   przecież zamiast wciąż krążyć z uporem wokół mojego jedynego tematu mogłem ci chociażby opowiedzieć o nich   albo o cyrkoniach zgubionych na śniegu przez zimę przystrojoną w słoneczne gipiury   czy też o lazurowych jeziorach przeniesionych z górskich dolin na pochmurne niebo przed zmianą pogody   teraz więcej potrafię zrozumieć gdy ból nie jest mi wymierzany lecz płynie z wewnątrz własnoręczny za zgodą i z wyboru   na najważniejszej lekcji jestem będę obecny   i te wszystkie wiersze jeszcze kiedyś napiszę napiszę ...piszę...       05. 02. 2026.
    • Poezja   Czy Poezja jest dziś Sztuką? Sztuką znaleźć jest w niej cel? Niezbyt prostą, nie wytrawną, kimś kto myśli, złączy w jedno i osiągnie swoje – Cel.   Skąd uderzy, dotknie, muśnie, a gdy trzeba zmąci, fuknie. Jak poczuje, że tak trzeba. Raz przy ziemi, bliżej nieba, kiedy czuje, że tak trzeba.   Gdzie jej dom i czy ma stół? Może ława? Nie ma stołu - nic nie szkodzi. Bliżej ziemi i ogrodów łatwiej pisać, prościej żyć.   Komu służy, gdy jest służką? Kogo bawi swoim żartem? Czy zawodzi czy prowadzi? Kim Poezja dzisiaj jest?   Czy iść za nią na manowce, gdy betonem pachnie Świat? W jakim stroju jest przeważnie? Co przystroi, gdy na bal? Prosto z domu ją zaproszą? Kupi bilet do Las Vegas za ostatni wdowi grosz, by podzielić fotką się? Butik, torba made in Chanel. Jak zaznaczą, zauważą, uwierzy: Poezją jest!   I nieważne, że pamięta tamto to i jeszcze coś. Dzisiaj już żaden Literat nie nosi cukierków w surducie i damy się nie rumienią. Po prostu nie ma dam.
    • @APM   Melancholia przełamana samoświadomością. "Tupią, kopią, trzaskają drzwiami" - poetycka autorefleksja w najlepszym wydaniu.:) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...