Sonet I, Ruiny Efezu

[adolf]

Pod jednookim niebem w krainie cyklopów
gdzie wzgórza mają w garści niemal wszystkie gruzy
z echem przestrzeni – światłem w szczątkach wraca Efez
złego losu nie pragnął wyciągnąć jak wróżył

Gdy nagły hałas, rwetes na nogi go zerwie
ulice w-Staną w ludziach zająwszy się życiem
znów będą chodzić słuchy (p)-o-nich każdy pewien
siebie: „Tu z przemijaniem, polis się minęło”

Lecz gwar w końcu ucichnie, gdy wzmoże się gorąc
powietrze zacznie drżec – to delirium tremens
tak każdego dnia, ucieka przed sobą.

Ale wie, czym się stał i sam siebie dogania.
Więc toczy go tym bardziej nostalgia, wspomnienie
ta samotność historii
samotność pamiętania

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Powiało prawdziwą melancholią i podróżowaniem bez ograniczeń ;))
Intrygująca taka samotność, ciekawe klimaty.
Lubię Twoje powroty z literą "P" w środku i poincie ;

[janusz_pyzinski]

"samotność historii samotność pamiętania"- całość bdb
pozdrawiam

[były__premier]

tak, końcówka patetyczna, a sonecik, no cóż, mam słabość;)

[Ran_Gis]

-senny sonecik to fakt .

poz R

[eleanor abernathy]

Można sobie powyobrażać. czekam na całość. Pozdrawiam