Muzy

[Józef Bieniecki]

Muzy

Szczęście muz. Cześć i chwała,
Że przez wieki się nie dała.
Wiater targał, stosem płonął,
Pomysłami chorych zionął.
One trwały, niezjednane,
Gdyż w talentach rozkochane.

Czas postarzał i poszarzał,
Zakrętami się nie zrażał.
Choć w historii było wiele.
Wypełniały misje w dziele.

Lot zniżały, zawsze w górze,
Wierne sztuce i kulturze.
Precz miernotom - nie służyły,
Na talentach pomnożyły.

Na nic by się wszystko zdało.
I z pamięci by wyklęto,
Gdyby w dziele twórczej myśli,
Te talenty pominięto.

Dziś z obłudą prawda w sporze,
W propagandzie błędnej sztuki.
Zakochała się w potworze,
Na krawędzi banialuki.
Kręci wokół. Chociaż hoża,
W laurach siadła, loty zniża.

Józef Bieniecki

1049) Świnki

Słuchaj mnie, sąsiadko miła,
Świnka, śwince się skarżyła.
Miotając się po chlewiku,
Raz z łomotem, raz po cichu

Szlak mnie trafia gdy wśród ludzi,
Jeden z drugim często trudzi,
I drugiego świnią Zowie.
Cóż to chodzi im po głowie?

Do kaduków stu - wiadomo,
Iż w stworzeniu zwanym homo,
Skrajność, skrajna, aż do bólu.
Od maluczkich, aż po królów.

To się zowie też stworzenie,
Wszakże świń upokorzenie,
I istota choć rozumna,
Osiągnięciem wieków dumna,
Staje często w marginesie,
I przepada wciąż w kretesie.

Chociaż świńska w nas natura,
Koniec życia zaś ponura,
Nie stać nas, świń, na przekręty,
By współbraciom czynić wstręty.
Cóż z możności jego ducha,
W nich natura często krucha.

Józef Bieniecki