Noc w Karminu kolorze

[Krzysztof Gri]

I gdy tak leży z sił opadła
Brakiem tchu, do podłoża przybita
Okryta zmurszałym poczuciem winy
Odcięta od duszy, wciąż szepcząc jeszcze
Skowytem nagłym oznajmi bram niebios upadek
Grzechu własnego brzemię, które więzi dwoje
Spaja i łączy na wieczność, choć rozrywa duszę
Gdy ranek nadejdzie, gorzki smak poczuje
Wybuch bolesny wspomnienia zbudzi
Krwawej jutrzence pokłony złoży
Świat niebawem zapomni.

[Gość]

przyznam szczerze że nie wiem co jednoznacznego napisać. utwór zaangażowany - z pewnością, niemniej dramatyzm... taki aż za dramatyczny jak dla mnie.
pozdrawiam.

[Emmka_Szlajfka]

powiem za Popsutym. dwuznacznie. z początku kojarzyło mi się to z upojną nocą grzesznych kochanków, ale narastający przesadny dramatyzm szczególnie ostatnich dwóch wersów skojarzył mi się z czymś ostatecznym,
pozdrawiam:)