Zakamarki

[Maciej_Bacztub]

Przeklęta misja w naszej skorupie,
Która zwie się sercem.
Nasze drogi zawiłe, na wyjałowionej ziemi stawiamy kroki.
Zawistni przechodnie, nie dadzą nam wody.
Dlatego nie ufaj nikomu, polegaj na sobie.

A kiedy odejdzie smutny dzień pogoni,
Niepewnych podróży, zagubionych dłoni.
Odnajdę Ciebie na wzgórzu świętej woni.
Gdy tylko zdejmiesz kapelusz etykiet i nazw,
Odkryjesz w sobie nie poznany świat.

W zakamarkach serca odkurzyłem mieszkanie,
Wyrzuciłem śmieci i stare zbroje.
Nie ma cieni, niepotrzebnych rzeczy i
Spalenizny złej strawy.
W zakamarkach mej duszy pojawiła się tęcza.
Coraz to większa, coraz piękniejsza.
Jej barwy mienią się w kolorach miłości i chwały.
Na niebie ujrzałem płomienny znak wiary,
Krzyż upleciony z miliona gwiazd.

[Bartosz_Cybula]

nic z lektury tego wiersza nie wynisłem
żadnej pointy
błędy
wróce, żeby się szerzej rozpisać
całość mniej niż średnio

[Maciej_Bacztub]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki Batrku, za komentarz. Sam przyznaję, że ten tekst nie jest dobry. Pisałem go, bo nudziło mi się w domu, a przecież można z każdym podzielić się i takim wierszem.
Każdy pisze raz lepiej, raz gorzej.

[Bartosz_Cybula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiesz masz rację, że każdy pisze raz lepiej raz gorzej.
moim zdaniem w wierszu niepotrzebne są wielkie litery oraz większość znaków interpunkcyjnych. popracuj jeszcze nad nim a moe coś z tego będzie. unikaj rymów, bo widzę, że nie są Twoją najlepszą stroną. Ja sam nie rymuję, bo szczerze mówiąc nie umiem, a nie chcę częstochowizny (Ty chyba też nie). ok pozdrawiam.