Jestem jak...

[Bobok]

Płynie we mnie tusz, pióro me - nieobrzezane
Wylewa słodki twór, duszę oczyszcza z winy
Wyrazy nie głupie, chociaż sieją się same
Słowa moje przemawiają głośniej niż czyny
Jestem ogniem, który strawił Giordano Bruno
Wodą mieszkającą w samym centrum Sahary
Powietrzem, w którym gorejący feniks frunął
Ziemią Świętą dla ludzi pełnych tchu i wiary
Jestem wzrokiem Homera, słuchem Beethovena
Głosem Helen Keller; jam początek bez końca
Zabójczy jak w skroń strzał, Apokalipsy scena
Pojazd bez kierowcy, list zgubiony przez gońca
Lecz jeżeli do Boga nie jestem podobny
Bóg jest podobny do mnie; łatwopalnym piórem
Zapisuję historię przyszłości; cios słowny
Dla pięknej poezji jestem słowackim Prusem
Tracę swe zmysły, lecę nad kukułczym gniazdem
Jestem jak zapalony lont, sen nimfomanki
Zbudowałem pomnik większy niż Aleksander
Wróg mój odkrywa nowy ląd - śmierć mimo walki
Jestem najszybszy, dzielę sekundy ułamek
Tak gorący, że czuję się synem Szatana
Łaska dla skazańca, pół-człowiek, pół-umarły
Jak siódemka na kostce, otchłań niezbadana
Dar Boży, wizualizuję rzeczywistość
I wnet urzeczywistniam wizualizację
Jestem psalmem Dawida, gdy błagał o litość
Jakkolwiek słusznie czy w błędzie - zawsze mam rację
Urok Heliosa, każdy zmysły postradał już
Jednoosobowy zespół, prorok delficki
Dotrzymuję obietnicy jak Nostradamus
Przekrzywiłem wieżę, znajduję sens we wszystkim.

[Nomen Nescio]

Bardzo fajny sposób zapisu niczym improwizacja.
Płynny tekst, przyjemnie się czyta, bez większych rozmyślań.
Sen nimfomanki zamieniłbym na akt/stosunek nimfomanki, bardziej by się wgryzało w odbiór czytelnika i budowało niezły smaczek. Spróbuj zamienić i przeczytać, co o tym myślisz?