Mowa ciała albo o tym, jak podłożyłem kotu świnię

[Maciejjek]

No pięknie !!
Moja wspaniała, śliczna, dostojna jak caryca, ruda kotka Zuzia właśnie narzygała na korytarzu przed moją sypialnią. Ciut wcześniej, w tym samym miejscu zrobiła to, co dystyngowane kotki jej pokroju bezwzględnie zwykły robić w samotności, do kuwety.

Od pięciu dni jesteśmy w domu sami.
Może zaszkodziła jej resztka boczku, który kupiwszy w poniedziałek, pierwotnie z zamiarem zużycia w formie podkładu konkretnego pod jajecznicę, a nie zrealizowawszy planu i doczekawszy się nieciekawego zapachu z tegoż kawałka Bogu ducha winnej (i całkiem mi nieznajomej) świni, włożyłem jej (Zuzi oczywiście a nie świni; tej ostatniej przecież nie karmię; a nawet gdyby, to martwa już raczej nie jada) do żółtej miseczki ?
Zrobiłem to z czystego skąpstwa a raczej być może z wrodzonej/nabytej (niepotrzebne skreślić - sam nie potrafię) niechęci do przeżywania straty. Jak już kupiłem ten boczek, to powinienem go zjeść. Jak już nie zjadłem, to szkoda mi go było wyrzucić.
Chociaż kawałek uratuję, dając Zuzi - pomyślałem, Ucieszy sie panienka, bo przepada za surowym mięsiwem.
Mały problem polegający na nieprzyjemnie rozchodzącej się woni zignorowałem, przyjmując (jasne - człowiek jest w stanie wymyślić i wmówić sobie wszystko, byle tylko nie czuć się winnym), że przecież koty mają zupełnie inne gusta kulinarne (ja na przykład nie zjadam much, pająków i wróbli złapanych w zęby na podwórku) a już na pewno zapachy to lubią osobliwe. Taktownie nie oceniłem preferencji Zuzi, bo przecież o gustach się nie dyskutuje.
Z przesłanki brzmiącej "boczek śmierdzi" - nawet minimalnie rozgarnięty osobnik rodzaju ludzkiego, który przeżył choć lat kilka na tym najlepszym ze światów (na którym mimo wszystko obecne jest zjawisko zgnilizny) wysnułby bezwzględnie logiczny wniosek - "mięso się popsuło". Następnie łańcuch skojarzeń powinien go bez zbędnych meandrów mentalnych poprowadzić przez aksjomaty typu: "skoro się zepsuło, to ma toksyny", "skoro ma toksyny, to jest szkodliwe", "skoro jest szkodliwe dla mnie, to z dużą dozą prawdopodobieństwa zaszkodzi też kotu" (to ostatnie wnioskowanie osiągamy za pomocą analogii).
Ja jednak mimo swych kilku siwych włosów i zdanego na 5 egzaminu z logiki (całkiem niedawno zresztą) wcale do takich odkrywczych wniosków nie dotarłem. Co więcej, używając luźnych (i nie bójmy się tego słowa - idiotycznych) skojarzeń z jakimiś mglistymi opowieściami, które odnalazłem (a może wykreowałem na potrzebę chwili ?) w zakamarkach mej zawodnej pamięci, o Chińczykach, którzy zakopują bażanta na kilka (naście ?) dni w ziemi, żeby go później odkopać i skruszałego zjeść ze smakiem, uznałem, że boczek również skruszał i będzie Zuźce smakował.
Jak Chińczykom nie szkodzi to jej też nie !

Co ma kotka Syberyjska wspólnego z Chińczykiem ?
Co ma bażant do kawałka świni (Bogu ducha winnej zresztą, i martwej) ?
Skąd w ogóle znam tę opowieść i czy jest prawdziwa ?
Nie wiem.
Teraz jestem mądry i zadaję sobie te pytania. Wczoraj jednak zaproponowałem po prostu Zuzi stare, nadpsute białko zwierzęce, którego sam z obrzydzenia nie mógłbym ruszyć. Uznałem, że skoro w Szanghaju mogą to i unas też (w końcu nie możemy się na siłę opierać globalizacji).
O dziwo, początkowo Zuzia była podobnego zdania i globalizację zaakceptowała bez zbędnych wątpliwości. Rzuciła się do miski i zaczęła siłowanie z posiłkiem. Boczek był wciąż twardy (może jednak za mało skruszał ?) więc konsumpcja nie była łatwa.
Teraz sobie myślę, że na apetyt futrzanego miesożercy mógł wpłynąć fakt, iż był to jej pierwszy w ciągu dnia posiłek (a mieliśmy na spóźniającym się o dwie minuty zegarze w salonie godzinę za pięć 19). Teraz sobie myślę, że jak kot nie je przez cały dzień to będzie udawał, że smakuje mu nawet kilkudniowy bażant, o przepraszam - świnia. Teraz sobie myślę...
Upewniwszy się, we własnym mniemaniu, że kici posiłek smakuje nadzwyczajnie, oddaliłem się od miejsca zdarzenia celem kontynuowania swoich prywatnych czynności, całkowicie niezwiązanych z kotami, bażantami, Chińczykami, błędnym wnioskowaniem, globalizacją i poczuciem winy (z tym ostatnim - najmniej).
Drapieżnika nocnego jakim jest moja ruda kotka prawdziwy głód dopada po północy. Nie jestem pewien ale wydaje mi się, że jest to uczucie tak wszechogarniające i niemożliwe do opanowania jak natrętna a jednocześnie nieznosząca sprzeciwu pierwsza myśl skacowanego nieszczęśnika, który właśnie otworzył oczy po krótkim śnie i na głowę wali mu się cała obecna we wszechświecie materia przyjmując formę monstrualnych liter, układających się w wołanie: P I Ć ! ! (oczywiście w innych językach cała dostępna we wszechświecie materia zmuszona jest rozłożyć się na inną ilość liter); (w tym momencie przyszło mi też do głowy, że być może Chińczycy wcale na kacu nie marzą o wodzie, jak zwykliśmy praktykować to my - Europejczycy, ale właśnie o skruszałym , kilku(nasto ?) dniowym bażancie ?; kto wie... ?).
Zuzia więc, będąc na głodzie i nie mając alternatywnej drogi zaspokojenia tegowoż, wygryzła w opisywanym wcześniej kawałku boczku całkiem niezłą dziurę.
Zobaczyłem to dopiero rano dnia następnego i (o ja nierozumny !) utwierdziłem się w przekonaniu, że martwe, zepsute świnie to jest to, o co koty lubią najbardziej !
Pewnych wątpliwości nabrałem dopiero wieczorem...
Okazało się bowiem, że mimo iż jej (wredny) pan wciąż nie umożliwił kotu zmiany menu, to boczek znajdował się w stanie nadgryzienia zadziwiająco zbieżnym z obrazem, jaki pozostał w mojej (niedoskonałej co prawda) pamięci, z dzisiejszego ranka. Krótka, błyskotliwa myśl, ze kotka, jak większość stworzeń rodzaju żeńskiego, które znam postanowiła się właśnie jedenast raz w tym tygodniu odchudzać - została przeze mnie natychmiast odrzucona. Miały na to wpływ dwa trudne do obalenia argumenty, które pojawiły się natychmiast po poprzednim błyskotliwym olśnieniu:
1. Zuzia nie jest jak moja żona (oczywiście potrafię wskazać jeszcze dużo więcej różnic ale na to nie czas teraz)
2. Boczek w żółtej misce śmierdział już naprawdę mocno (i od razu odgadłem, że to nie z powodu tego, że miska jest żółta).
Wyrzucę stare mięcho i dam jej karmę - postanowiłem. Za chwilę - dodałem do postanowienia.
Poszedłem do góry, do sypialni, żeby wspomnianą wcześniej chwilę spędzić na sprawdzaniu poczty, przy okazji czytaniu najnowszych newsów (dziś publikacja Raportu Millera), odpisywaniu na maile, czyszczeniu rejestrów Windowsa (bo przecież to irytujące, kiedy laps działa tak wolno), aktualizacji programu antywirusowego,...
Właśnie w tym momencie Zuzia energicznie i zdecydowanie zaprotestowała tuż przed moimi drzwiami w koci sposób.

Nie cierpię ekskrementów !
Naprawdę nie cierpię ekskrementów !
Mam z tym problem i być może Zuźka o tym wie. Wzmocniła siłę swojego przekazu wymiotami, po czym jak gdyby nigdy nic przyszła się połasić.
To krótkie i nieoczekiwanie dynamiczne wydarzenie wywołało w mojej głowie lawinę wnioskowań, które przedstawiłem powyżej.
Poszły za tym i czyny. Najpierw musiałem sprzątnąć to, co było "treścią" jej (kotki) wypowiedzi (a nie było to dla mnie łatwe, oj nie !), potem poszedłem pokornie na dół, wyrzuciłem kawałek biednej, Bogu ducha winnej świni do kosza na śmieci (hmm... chyba muszę wyrzucić też śmieci...), potem pojednałem się z Zuzią za pomocą dziesięciominutowego głaskania i pieszczot.
Właśnie teraz, kiedy to piszę leży zwinięta w kłębek u moich stóp.
Przeprosiny chyba przyjęte.
Czasami kot musi nauczyć człowieka rozumu.



maciejjek.blog.pl