-
Ostatnio w Warsztacie
-
Achilles_Rasti 119
cisza w pokoju
Edytowane przez Achilles_Rasti (wyświetl historię edycji)
zegar tyka głośniej
śpisz już spokojniej0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 67 odpowiedzi
- 1 458 wyświetleń
-
- 60 odpowiedzi
- 1 340 wyświetleń
-
- 46 odpowiedzi
- 873 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 803 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 853 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Kwiatuszek · Opublikowano
@leszek piotr laskowski Bardzo dobre porównanie. PozdrawiamZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
Przez Poet Ka · Opublikowano
@leszek piotr laskowski dostrzegam tu ewolucję postaw i myśli pod wpływem obserwacji świata natury. Zaczyna się od motywów franciszkańskich, a kończy na villonowskich. -
Przez Poet Ka · Opublikowano
@andrew stroficzna budowa, nieregularne, krótkie wersy...melancholia, współczesne tony, to coś bardzo charakterystycznego, to andrewszczyzna. -
Przez Poet Ka · Opublikowano
@marekg każde słowo w tej wizji wydaje się być na swoim miejscu, a forma całego utworu jest zwiewna, w świetle tego dwa ostatnie wersy zaskakują i głęboko poruszają. -
Przez leszek piotr laskowski · Opublikowano
"Wrona i jej duma" Siedzi – chyba myśli, widać po niej zadumę, kiwa głową na boki z wyglądem przygłupa, jakby mówić umiała, choć mówić nie umie, przygląda się dziwnie w prądowego słupa. Wystawiasz jedzenie, kładziesz na parapet, patrzy ze zdziwieniem, na ciebie z pogardą, a tu nagle zza rynny, z głośnym tupetem, wpadła banda kawek, ze śmiałością swą hardą. Szare potylice, bystre oczka małe, bez zbędnych refleksji w żarcie wparowały, wrona tylko patrzy, dumnie skamieniała, gdy one w sekundę łupy rozdziobały. Za nimi szpaki – kropkowane cwaniaki, wigoru pełne, w locie świszczące, wybiły rytm dziobem o parapet blaszany, znikało jedzenie, nawet to najgorsze. Lecz finał tej uczty był nieprzewidziany, gdy z nieba jak grom mewy spadły białe, zmiotły wszystko w locie z talerzem miedzianym, w mgnieniu oka znikło teraz żarcie całe. Sąsiadka z parteru okna przemywała, puściła wiązankę, patrząc w górę z trwogą, bo mewa, co właśnie posiłek skończyła, zostawiła „pamiątkę” tuż przed jej nogą. Sąsiad spod szóstki przez firankę zerka, notuje w kajecie: „Znowu ich karmią!”, a wrona, jak sędzia na tym widowisku, gardzi i ludźmi i skrzydlatą armią. Ironicznie mruga swym czarnym ślepiem, choć brzuch ma pusty, fason trzyma dumny, bo lepiej być głodną i udawać sytą, niż ptakiem jak inne – nazbyt „rozumnym”. Tak to my Polacy, na słupie swym siedzimy, Gdy świat dookoła o stół wspólny walczy, w tej "głupiej pogardzie” na innych patrzymy, Choć pustka w żołądku coraz bardziej warczy. Sąsiedzi jak kawki – sprytni i obrotni, Biorą, co daje dziejowa okazja, A my w swej dumie, wciąż tacy samotni, Że niby Europa, a w środku – fantazja. Mewy (te wielkie) zjedzą i talerze, Zostawią nam tylko „pamiątkę” na oknie, A wrona wciąż wierzy w to swoje przymierze, Że honor ważniejszy, gdy naród moknie. Czas przestać się gapić z wyższością na innych, Co kradną sekundy, by przetrwać i wzrastać, Bo w świecie brutalnym, dla nędznych i winnych, Duma bez chleba to przepaść jest! "Cholera jasna!" Nie bądźmy tą wroną, co głodem się karmi, By tylko nie splamić „szlachetnego pióra", Bo kiedy nas miną skrzydlate te armie, Zostanie nam tylko potężna faktura. Leszek Piotr Laskowski.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się