Jesień życia

[Józef Bieniecki]

Jesień życia

Jesień o tej porze włosy siwe zrzuca,
Opuszczają ją dzieci, w niebotycznych kluczach,
Starość nie jest okropna, owoce przyrody,
Chojnie lato obdarza, za wiosenne gody.
Niby czas pożegnania, łezki rosy spite,
Słonko chwilę się wita, na niebie z zenitem.
Krótki dzień wynagradza, pędzla akwarelą,
I staruszka jesieni oczy rozweselą.

Chojnie zatem maluje, łąki, pola, lasy,
Najsmaczniejsze gotuje na zimę, frykasy,
Zanim gołe kikuty, czarne na tle nieba,
W drzewach jeszcze liściastych nie jedną wyśpiewa,
Pieśni sentymentalne. Opasane różańcem różanym,
Lasu skraje i gaje, miedze i kurhany.
Tęczą lasu bogactwem barw nieprzenikniona,
W harmonijnej pogodzie, złota i zielona.

W niebo rzuca gwiazd mrowie, czasy ubogaci,
Za szarugi jesienne, pięknym niebem płaci,
By przy pełni księżyca, poświaty płomieniem,
Gołym drzewom powracać do lata wspomnieniem.

Wprawdzie ptaki ucichły, wiatr z zdwojona siłą,
W ścianę lasu uderzył, echo powtórzyło,
I płynęło wierchami po wiekowej kniei,
Przepadając z świtaniem, w dąbrowej alei.

Dobrze, że Bóg przemiennie dzieli pory roku,
Monotonią nie karze, podpowiada oku,
Że i człowiek rozkwita u początku wiosny,
Życia owoc miłuje, wciąż latem radosny,
Babim latem jesieni i w skroni siwizną,
Żegna z światem doczesnym i ziemską ojczyzną.

Józef Bieniecki