Okno.

[Marzący_o_niebie]

Leniwe słońce znów wznosi się ku górze,
Różowy brzask wkrada się leniwe przez okno sypialni,
Muska Twoją pogrążoną we śnie twarz
Tak delikatną, piękną oraz spokojną
Uwolnioną od zgrozy świata za oknem.

Taką na zawsze w mej pamięci zapisaną.

Słońce zaszło już bezpowrotnie, odkąd Cię zabrakło.
Czarne chmury zwiastujące sztorm na zawsze zawładnęły światem,
Zimny wiatr panoszy się po ulicach pełnych ludzi pozbawionych imion oraz twarzy.

I już nigdy więcej nie wstał świt.
I już nigdy nie zdołam Ci powiedzieć...
Kocham.

[Dawid Rt]

O ile się nie mylę, to jest epika, jak na wiersz, zbyt dosłownie. Warto też się zastanowić, czy jest sens tak osobiste utwory zamieszczać na forum.
pozdrawiam

[Anna_Para]

Marzący:

1. Zabieramy kropkę po tytule,
2. Zamieniamy archaiczne formy "swe", "twe" na współczesne "swoje", "twoje", lub rezygnujemy z zaimków,
3. Poprawimy literówki,
4. Nie będziemy się upierać przy wielkiej literze zaimków do niej,
5. Połamiemy wersy,
6. Zawalczymy z imiesłowem,
7. Zabierzemy ciutkę przegadania.

Oto moja propozycja:

Okno

Leniwe słońce znów wznosi się ku górze,
Różowy brzask wkrada się leniwie do sypialni,
Muska pogrążoną we śnie twarz
Tak delikatną, piękną i spokojną.
Uwolnioną od zgrozy świata.

Taką na zawsze zapisaną.

Słońce zaszło już bezpowrotnie,
odkąd cię zabrakło.
Czarne chmury zwiastują sztorm,
na zawsze zawładnęły światem,
Zimny wiatr panoszy się po ulicach,
pełnych ludzi, pozbawionych
imion, twarzy.

I już nigdy więcej nie wstał świt.
I już nigdy nie zdołam ci powiedzieć...
Kocham.

Pozdrawiam, życzę miłego pisania. Trzeba się "wygadać"... Wiem.

Cieplutko,

Para:)

[NOWA]

Takie nauki to na pewno nie pójdą w las. Super jasno i kształcąco. Rzeczywiście po poprawkach dużo lepiej. Ogólnie podoba mi się. Pozdrawiam!

[Judyt]

Jest piękny materiał,
treść jak okno wychodzi do czytelnika,J.