Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

W locie

Albert_Żmudzin
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Albert_Żmudzin

Albert_Żmudzin

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Pod trawy źdźbłem czając się
zza niego ciekawskie oczka wyglądają.

Otwarte szeroko
jak drzwi przed gośćmi ulubionymi
chłoną widok niteczek myśli
niesionych wiatru tchem
i sycą się nim jakby cudem.

Wokół maki pachną wysokie,
czerwienią świecą ku złotemu słońcu
chwaląc się swoim majestatem.
Myśli w locie dziewiczym
śmieją się radośnie pomiędzy makami.

Na gałęzi dębu ptak mały
polną melodię świergotem śpiewa,
w trawie świerszcz dźwięków dogrywa.
Myśli tańczą beztrosko
jak długie włosy rozwiane.

Strumień pobliski szumi cicho
i z wolna płynie,
fale brzeg muskają lekko
jak romantyczne usta ciało kochanki.
Z toni blask słońca bije świetlisty.

A delikatne nici myśli fruną
swobodnie niesione ciepłego wiatru tchem,
tańcząc i bawiąc się ze sobą...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Fauna bez flory

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Laura Alszer dlaczego ciemnowłose? żebym się pytała?
    • Leszczym
      Fauna bez flory

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Laura Alszer :))
    • Poet Ka
      Dlaczego III

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Annna2    Myślę, że Dmowski nie meblował myślenia.    To polityczne przekłamanie - żywię głęboką nadzieję.   Dopiero dzisiaj meblują Dmowskim.   A wiersz?   Tchnie historiozoficzną erudycją.   Chapeau bas!
    • Leszczym
      Reperkusje

      Przez Leszczym · Opublikowano

      Klucz do sprawy tkwi w mniejszych reperkusjach. Gdyby nam zabrać lub ograniczyć liczne reperkusje byłoby dużo znośniej. W większym rozluźnieniu i w pięknym, rozpromienionym uśmiechu słuchałoby się po prostu interesujących solówek na perkusji. Sprawy by się swobodnie działy i lekko płynęły, a nie bez przerwy tąpały. Widzę pracę ku temu wielkim sensem pracy u podstaw. A ty?     Warszawa – Stegny, 20.05.2026r.    
    • EwelinaWawrzyniak
      Zdrowienie

      Przez EwelinaWawrzyniak · Opublikowano

      Otwieram oczy i patrzę na Ciebie, co w bieli Ty z ziemi dłońmi się wygrzebiesz. Twych oczu nie widać, ciemność z nich wylana.  Co palcem w szybę pukasz, krew na nim przelana.    Trupi widok w mej głowie się buntuje, jednak strachu już w ogóle nie czuję, bo na co dzień Cię mam i widzę w odbiciu.  Nawet po szklanki wina czerwonego wypiciu.    Cóż począć, gdy taka natura z tobą obrana, bezimiennie nazwa mi została nadana.  W samotności zgiełku, twój widok przyjazny. Mimo, że na czaszce twej wyraz grymaśny.    Czy odejść planujesz? Zostawić mnie samą? już porównuje Cię ze swoją nową mamą.  Matką choroby, której imię zakazane. Czy dobrze, że imię jej jest mi już znane?   Odchodzisz bez słowa - wyrokiem ciszy zostawiasz.  Samotnie porzucić mnie w ciemności postanawiasz.  Jak przywyknąć do zdrowia, gdy choroba codziennością?  Obdarzysz mnie znowu swą bezlitosnością?   Teraz pukam w to lustro zniecierpliwiona myśl sama że Cię już nie ma, mnie pokona. Widzę swój nos i usta całkiem już suche. na policzku widzę powolną srebrzystą muchę.   Spojrzenie me cierpkie - wpatruje w nim Ciebie. Codzienność zabrała mi drugą część siebie.  Jestem w potrzebie, brakuje mi Ciebie.  Naprawdę, brakuje mi Ciebie

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...