Niepokój przemijania

[Marek M]

Wszędobylski niepokój
przenika jesieni chłodem.

Nieprzystępne progi,
daremne kołatania.

Usłyszysz:
– Aaa?!... Nie!...
Półgębkiem odpowiesz:
Myślałem...
Dorzucą: • – Za staryś –
mimochodem.
Cóż zatem?
Bruk? Kanał? Śmietnisko?

Zwycięża młodość –
Starym mglista przyszłość.

[Oxyvia]

Bardzo smutny wiersz, ale ja też czasami mam takie odczucia. Ilekroć szukałam pracy, pytano m,nie o wiek, a kiedy mówiłam, ile mam lat, bez pardonu mi odmawiano. Tak było na ogół, od kiedy skończyłam czterdziestkę.
Słyszę też często, że w moim wieku to czy tamto nie wypada, np.: nie wypada się zakochać (taka rzecz często wręcz budzi oburzenie!), nie wypada huśtać się na huśtawce i jeździć na sankach, nie wypada iść na dyskotekę i powariować na parkiecie, nie wypada na plaży nosić bikini itd., itp. Mam w nosie te wszystkie zakazy, nie mniej złości mnie to i jest mi przykro, kiedy coś takiego słyszę - bo dlaczego niektórzy ludzie chcą na siłę zrobić z nas starców? To dyskryminacja!

[Emmka_Szlajfka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

OOOooo Oxyvio też tak czuję, wiersz smutny , ale zróbmy z tym coś ! (nie z wierszem:)- tańczmy, nośmy bikini i mini:), nie sama tu jestem Dzidzia-Piernik:)))... jeszcze bliżej mi do Ciebie, a refleksję z wiersza zmieńmy w radość życia.
pozdrawiam autora.

[Jacek_Suchowicz]

przemijamy tutaj i jakoś się trzeba nam żyć
ale inni nie są od tego aby nas stopować a przypominanie o wieku to chamstwo

pozdrawiam Jacek

[Marek M]

De facto jest to opis autentycznej sytuacji. Nie opisuję wymyślonych scenek. Opisuję zaobserwowaną reality.

TRWOGA
Spadam w dół
w lawinie niemożności.
Zalety? Nieważne!
Młodość się liczy.
Dom wczoraj,
A jutro – przytulisko?
Życzliwość Boga?
Czy poda ktoś rękę?
Trwoga.
1999

To napisałem, gdy po b. dużej kradzieży w firmie nie mogłem się pozbierać, przez ponad rok znaleźć pracy (mimo tzw. znajomości). Nie byłem starcem przecież, tylko w sile wieku, ale trzeba było mieć 25 lat i doświadczenie(?).
To jest trwoga, gdy ukazuje się widmo dna portfela.
Marek M

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

OOOooo Oxyvio też tak czuję, wiersz smutny , ale zróbmy z tym coś ! (nie z wierszem:)- tańczmy, nośmy bikini i mini:), nie sama tu jestem Dzidzia-Piernik:)))... jeszcze bliżej mi do Ciebie, a refleksję z wiersza zmieńmy w radość życia.
pozdrawiam autora.
Emm, no to przybij piątkę! :-) Na szczęście radości życia nam chyba nie brakuje?

Witamy więc w klubie! :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O, jak ja to dobrze znam! Gdyby nie mój ojciec, już wiele razy wylądowałybyśmy z córką w jakimś przytułku dla bezdomnych matek albo po prostu na ulicy. O pracę było mi bardzo trudno i łatwo mnie zwalniano, bo po pierwsze: jestem kobietą, po drugie: mam dziecko (obecnie już dorosłe, więc jestem dyspozycyjna, ale przez 20 lat nie byłam), po trzecie - w sile wieku, czyli "za stara" do pracy.
A pierwszy raz mnie zwolniono z roboty, kiedy byłam w ciąży. I nigdzie mnie nie przyjęto potem przez 5 lat.
W dodatku do tej pory wszędzie miewam kłopoty i szykany, bo żyję bez chłopa, a kobiety w celibacie są bardzo źle widziane w naszym katolickim kraju. ;-)
Tak więc w nikim nie mam oparcia i przez całe życie muszę radzić sobie sama (nie licząc starego ojca - ale proszenie go o pomoc to dla mnie wielkie upokorzenie), a otoczenie - w związku z tym - rzuca mi kłody pod nogi. I wiem, że nie jestem w tym odosobniona.

[Marek M]

Oxyvio,
Jakże to wszystko pokracznie funkcjonowało i funkcjonuje w naszym kraju. Przeszłaś to samo, a może i więcej, zatem rozumiesz, jakiego to typu trwoga. Ja jeszcze miałem mnóstwo kasy do spłaty w banku, który wisiał dosłownie nad każdym kapciem. Gdyby nie mnóstwo ludzi, którzy mi pomogli lub poszli na rękę, to pewnie by mnie dzisiaj nie bylo. Siedem lat wychodziłem z tych kłopotów. Były czarne myśli i smutne wiersze też.
Dzięki za słowa.

Marek M

[Duks]

Mimo dość smutnego przesłania – ciekawy/dobry wiersz.
Krótka i dobrze dobrana forma, opisująca realia w przystępny sposób.
Nie zgodziłbym się z pointą, ale rozumiem, że takie odczucie peela, wynikające z przykrych doświadczeń.
Moim zdaniem, w życiu nie chodzi o to by zwyciężała młodość, „średniość” czy starość,
ale o godność i wzajemne poszanowanie.
Szkoda, że tak wielu ludzi tego nie rozumie. Stąd tyle trudności, których doświadczyli m.in. moi przedmówcy.
Co do szufladkowania – za starzy na to, na tamto…
Ja uważam, że do miłości i radości z życia człowiek ma prawo zawsze (bez względu na wiek).
Przede wszystkim, liczy się wnętrze/osobowość.
Kiedyś umieściłem tu dwa wiersze dotyczące tej tematyki:
„Za starzy na miłość” oraz „Morał”
Może nie najlepsze, może bym dziś trochę skorygował, ale sens zostaje ten sam.
Pozdrawiam wszystkich (bez podziału na wiek :) ) i głowy do góry,
Andrzej

[Marek M]

Dzięki Duks,
masz rację, ale jak mawiał ks. Tischner są 3 prawdy. Ci, co mają więcej lat, powiedzą w większości, że czują się młodziej. "Duch młody, ale ciało mdłe" mówimy. Generalnie starzy lepiej się bawią niż młodzi. Rael jest jednak inny. Prócz zabawy, trzeba jeść zwykły chleb. Szukasz pracy, doświadczeń masz moc, kwalifikacji jeszcze więcej, a młokos odwala Cię jednoznacznie wskazując na wiek. Interviev kilka minut. Kto i co może powiedzieć o kimś po kilku minutach? Może o durniu, gamoniu, który posypie się w gafach. Temat obszerny.
Pozdrawiam serdecznie
Marek M

[Bernadetta1]

znam ten styl drogi Panie Marku;):)pozdrawiam...

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie tylko w naszym kraju. U nas jest jeszcze względnie dobrze. W większości krajów na Ziemi jest bezrobocie, w wielu krajach ludzie umierają z głodu i pragnienia, bo nawet nie mają nikogo, kto mógłby im pomóc. U nas nie umiera się z głodu, nawet bezdomni mają zawsze co jeść - zawsze ktoś im da parę złotych na przysłowiowe bułki. W większości krajów jest znacznie ogrzej.
Nie rozumiem tej ekonomii. Nie wiem, jak to możliwe, że pewien procent ludzi jest niepotrzebny, nie ma dla nich pracy ani miejsca w systemie ekonomicznym. Nie kapuję tego, to nielogiczne - a jednak w każdym kapitalistycznym systemie tak jest.

[Marek M]

W każdym kraju są bezrobotni z wyboru (często mówimy kloszardzi) i z przymusu. Ci ostatni mają kłopot, bo nie potrafią żyć bez pracy i zarabiania pieniędzy. Kiedy kraj jest dobrze rządzony problem się zmniejsza, jeśli nie to mamy np. Grecję. Trudny problem i mało ludzi się na tym zna, gorzej jeżeli nie znają się ci, co rzadzą.
Przeszedłem gehennę (nie ze swojej zresztą winy) i nie chciałbym już być bez srodków do życia.
Jeżeli Cię odrzuci sympatia to cierpisz, ale cierpi dusza, jeśli pracodawca to już jest inny wymiar - to nie tylko burczy w brzuchu, to jest widmo przerażające.
Marek M

[Oxyvia]

Jedno i drugie jest dla mnie przerażające i grozi śmiercią, a przynajmniej bezdomnością i depresją.