Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

leniwy czas dzieli nas
czekamy by nadszedł dzień
w którym znów spotkamy usta swe
lecz póki co przed nami minut las

twórcze chwile
i bez talentu emocje
bezsmakowe lokomocje
w tramwaju spędzony czas niemile

bez humoru trwamy
w różnych miejscach będąc
puste pomieszczenia zwiedzając
nadzieja na spotkanie jedyne co mamy

krystaliczne powietrze za oknem
każda chwila w tym powietrzu
przypomina o ostro gożkim smaku pieprzu
myślami tworzymy świat przed snem

tęsknota budzi życia świat
trwając w tym bezdennym słoju
dodaję przed nogi swoje odrobinę łoju
by prześlizgąć się przez życia kwiat

żadne słowa tęsknoty nie oddadzą
tak jak i miłości
błagam język o odrobinę litości
by tchnął w słowa ostatnią mądrość z żądzą

nic nie stworzę
jedynie syna spłodzę
i curę pozostawię
płaczącą nad stawem

rzeki łez wylanych
wróćcie do źródła
niech one właścicielce mej Sylwusi dodadzą dziś skrzydła
by mogła żyć i mieć wpaniałych osiągnięć samych

Stwórco dodaj mi sił
by wierząc w nią
by odnaleźć czystość mą
nawet niech ubrudzi myśli me lecz by ogień dalej tlił

dla tej której imię brzmi Anioł
potocznie zwaną Sylą
bo ludzie nie widzą skrzydeł i się mylą
niech miłośc nasza trwa choćby sam diabeł w nas nią tchnął

niech dni nie trwają bez siebie wieczność
lecz tylko sekundę
zrobię co mogę
by spotkania chwile zamienić w czasu słabość

i trwać w pocałunku będziemy juz na zawsze
by miłość odkrywać
i ciała nasze
i zegarowi wskazówki wyrywać

by chwile były na zawsze nasze
żeby czas zatrzymać
żeby Twój uśmiech trwał na zawsze
i za rękę móc Cię trzymać

jak już będę dogorywać
chwyć mnie za rękę
i przeprowadź mnie przez mękę
by nowy świat wraz z Tobą odkrywać

dla na zawsze mojej S!!!
na zawsze oddany jej R!!

Opublikowano

Radosławie - dwa niewybaczalne byki, bynajmniej nie Apisy, choć wielkością może mu dorównujące:
'' ... gożkim... '' i '' ... curę... ''
Ortografia!!!
Później dopiero można myśleć o dobrym pisaniu.

I rozumiem, że Proza na tym zacnym forum dogorywa, ale żeby baaardzo szeroko pojęta poezja już tańczyła na jej grobie???

Pozdrówka :)
M.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • byli jak wszyscy  nie dostrzegali  że świat  jest dla nich  a nie odwrotnie    a ona i on  dla siebie    długo o tym myśleli    zbyt długo  przyglądali się życiu   teraz nie czekali już  na wschody zachody  chłonęli siebie  każdą chwilą   byli i ogniem i wodą  ziemią i powietrzem    byli cudem  którego szukali  ... 8.2026 andrew   
    • „Bajkowy świat”   Tak chciałoby się powrócić w beztroski dzieciństwa czas, o drabinie lat zapomnieć i znów zaczarować świat.   Uwierzyć w żabią królewnę w płaszczu z kaczeńców i ros, na głowę włożyć donicę, by rycerz odnalazł swój los.   Iść zgładzić smoka srogiego, dłoń swej wybranki odzyskać, nie lękać się żadnych zaklęć, różą w jej oczach rozbłysnąć.   Zbudować z krzeseł i koców piękny, podniebny żaglowiec, by kraść skarby z wysp piratów, gdzie nie dotarł żaden człowiek.   Nosić w kieszeni dwa świerszcze, z kotem pogadać na płocie i poczuć osiki dreszcze w słonecznym, sierpniowym złocie.   Gdy mama z progu zawoła na obiad pachnący latem, w złotym powozie powrócić, z wyglądu – groźnym piratem.   Wspiąć się na grzbiet wielkiej chmury, co płynie białym okrętem, spoglądać na ziemię z wysoka pomiędzy gwiazd firmamentem.   Patyk zamienić w różdżkę, co wszelki smutek odgania, i z dziecięcą, dziką odwagą zasiąść z mamą do śniadania.   Czas biegnie, świat się odmienia, w lustrach twarze coraz bledsze, lecz w sercu wciąż żyją baśnie i sny najmądrzejsze, najlepsze.   Bo kiedy gaśnie dzieciństwo, nie musi umierać marzenie – kto nosi je wiernie w sercu, ten je zamienia w spełnienie.   Leszek Piotr Laskowski
    • Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy.   Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć?   Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie.   I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.
    • @entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.
    • @Stukacz bardzo udana aranżacja i świetny tekst. Pozdrawiam z uśmiechem;)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...