Ułomność

[Kazimierz Wnuk]

w zgiełku, w zakłóceniu
nie słyszymy swojego prawdziwego ja
trzepiemy się rzucając podpisami
na dokumentach bardzo ważnych
kombinujemy na wszelkie sposoby
jak zarobić aby kupić sobie przyszłość
zawsze lepszą, bo nową - kupioną
ciągle czegoś brakuje i brakuje
nie możemy się doczekać
kiedy to będzie to szczęście
może jeszcze nowe meble, samochód
i skaczemy od jednej kupki do drugiej

... a szczęście stało obok
patrzyło jak ludzie mijają je w obłędzie ślepi
czasem stawało naprzeciw wyciągało ramiona
a oni przechodzili nic nie zauważywszy
szczęście płakało że ludzie go nie chcą
że tak naprawdę chcą czegoś innego
i samotne łkało w cichości

biedni, nie umiemy znaleźć drogi
nie potrafimy się pochylić
i rozwiązać problemów których nie było

[henryk_bukowski]

..a po tym wierszu..to już jakbym Cię znał:)))

[Libra Send]

No właśnie - czy człowiek będzie miał kiedyś "dość"
Niesiemy przez życie worek z tym co najcenniejsze, ale zamiast pielęgnować to co mamy dokładamy bez umiaru wszystko, co tylko nawinie się pod rękę, spychając nasze "skarby" na same dno. Najpierw zagrzebujemy je i zapominamy o nich, potem w worku robi się dziura, a wszystko to co najbardziej wartościowe z niego wypada. My zaś ślepi i nienasyceni wciąż łapczywie zagarniamy więcej nie pojmując, że już od dawna ciągniemy za sobą wór z bezwartościowymi rzeczami.