Młynareczka i wiatr

[Bolesław_Pączyński]

Zatańczył wietrzyk w kominie
oberka z wielką uciechą,
zawirował w całym młynie,
mocno targnął starą strzechą.

Młynarzowa tak jak stała
wybiegła ze swej chałupy,
wniebogłosy zakrzyczała
-Och ten wiatr to ma wygłupy!

J młynarz z sumiastym wąsem
zaklął tak srodze siarczyście
aż wiatr zawtórował z pląsem
w twarz rzucił mu zżółkłe liście.

Młynarz w szał wpadł nie na żarty
nacisnął swą białą czapę
a że był to chłop uparty
duży worek chwycił w łapę.

Przyczaił się za kominem
gdy wiatr tylko się wychylił,
zrobił tak niewinna minę
jego czujność szybko zmylił.

Złapał go w wór brezentowy,
wiatr rozszalał się w tym worku
lecz młynarz nie tracił głowy
trzymał go tam aż do wtorku.

Wietrzyk ucichł, zaskowyczał
-Puść mnie masz moje usługi
a młynarz głośno zaryczał
-Najpierw spłacisz moje długi!

-Puszczę Ciebie w młyńskie koło
wyrównasz mi bratku straty
a wiatr na to -Chylę czoło
jestem Ci teraz kumaty.

-Spełnię wszystkie Twe żądania
młyńskie koło puszczę w ruch,
nadrobię to bez wątpienia
wszystkie ziarno zmielę w puch.

Młynarz wąsiska podkręcił,
mocno ścisnął portki w pasie,
paluchem w uchu powiercił
i odrzekł po krótkim czasie.

-Zmielisz wszystkie moje ziarno,
wszystko to co będzie w młynie,
wiem że Ty to widzisz czarno
lecz Cię bratku to nie minie.

-Ja już stary, tracę siły
strzyka w krzyżu, bolą nery
popracujesz u mnie miły
przez okrągłe lata cztery.

Wiatr pracował u młynarza
i szybko mijały lata
pod nadzorem gospodarza,
nieźle wypasła się chata.

Tak młyn sobie upodobał
czuł się u nich jak w rodzinie
już po kątach się nie chował,
polubił tą pracę w młynie.

Już umowa się skończyła
szybko minął w młynie czas,
młynareczka go kusiła,
ganiał z nią w polu nie raz.

Czesał jej blond długie włosy,
zraszał chłodną rosą skronie,
bzy, jaśminy-giął jak kłosy,
wonne kwiecie sypiąc w dłonie.

Młynarz kochał swoją córę
która jedynaczką była
i tego roku maturę
z wyróżnieniem zaliczyła

Ojcu, matce, pomagała
w młynie pełno jej wciąż było
gdy na studia się dostała
w świat ją z wiatrem wygoniło.

Drzwi zawsze stoją otworem,
wiatr do młyna często wpada
gdy zmęczony- to wieczorem,
gdzieś pod strzechą sobie siada.

Do dziś słychać ciche łkania
wiatru w tamtym starym młynie,
śladem młynareczki gania
wiatr-cichnąc nocą w kominie.

[Oxyvia]

Bolku - prześliczna ballada! Ja uwielbiam baśnie (jak wiesz), a ta jest nadzwyczaj urocza. :-)
Gratulacje!

[Bolesław_Pączyński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Miło mi ze Ci się podoba, oczywiście wiem że lubisz baśnie dowodem jest Twoja książka,
ślicznie dziękuję za miłą wizytę.

Majowo i cieplutko pozdrawiam Oxywio:)))