"Tylko płyń".

[Diego Farmaego]

Ona ( i jej wewnętrzny dialog):
"Świat leży u Twoich stóp,
jak lizak mieniący się kolorem snu,
Jak wszystko co owiane tajemnicą
Tylko płyń, zgłębiaj uroki bytu dziewicze.
Magia Twojego spojrzenia,
jak pryzmat odbijająca wszelkie dążenia,
zebrane dla jednej chwili,
chwili ucieleśnienia.

On (i jego wewnętrzny dialog):
Wszystko płynie,
choć czas stanął dziś w miejscu,
chcę zgłębiać tę chwilę,
jest tego warta..
Chcę jej bliskości,
jakby to była moja chwila ostatnia.
Oddaję jej siebie, wszystko co mam.
Płynę, nie zważając na iluzję tam.

Oni:
Płyniemy razem, jesteśmy dla siebie uzupełnieniem,
kołem ratunkowym, pasją, tlenem.
Patrząc wciąż przed siebie, łaknąc tak porywczo,
łakoci życia, z nadzieją, że nie znikną.
Woda jest spokojna tej nocy,
Odprężenie naszych ciał nadaje jej smaku i piękna mocy,
Jesteśmy jednością, teraz i zawsze,
wszelkim różnicom mówimy: Zgaśnij

Ona:
Dokąd zmierzasz?

On:
Multum wyborów, jak na sklepowej witrynie,
Chcę być tam gdzie Ty, zagłębiać się w tą ciszę,
wierzyć, że to uniesienie nigdy nie przeminie.
A ta chwila pozostanie na zawsze w naszej pamięci,
Jesteśmy słabi? Jesteśmy święci.
Dryfujemy dla siebie i tak też przemijamy.
Intuicja napędzająca wszelkie bytu zmiany,
rozdziela nasze zjednoczone dusze,
pragnienia rozpalone tak bardzo dziś kuszą.
Tu się pożegnamy. Tylko płyń po spełnienie.
Z tobą na zawsze we wspomnieniach swych będę.
I już do końca chcę mieć tę pewność,
że udało nam się przebić ponad czasu mętność.
Byliśmy jak sen całej ludzkości.
Teraz odpływamy do światów swych przyszłości."

[Hauru]

Ciekawy pomysł, ale chyba ponad siły autora aby go zrealizować.
"Świat", kolor snu, tajemnica, byty dziewicze i "Magia [..] spojrzenia".
Broń nas panie przed banałem, przed dobrą poezją obronie się sam.
Później jak już przychodzi koło ratunkowe to jedyne do czego ten wiersz
, pardon, "wiersz" można przyrównać to "Monika dziewczyna ratownika"
równie angażujący jest w swej... melodyce.

[Diego Farmaego]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wszystko tu jest na miejscu.
Kolor snu i tajemnica, symbolizuje wieczną pogoń za nieodkrytym.
Byty dziewicze i ich pragnienie odbijające się w spojrzeniu przestają być zachcianką, są na wyciągnięcie ręki.

Koło ratunkowe? To tylko gra słów. Nie trzeba tutaj nikogo ratować, bo uwaga na partnerze wypiera rozkojarzenie. Może czytelniej byłoby napisać magnesem, ale poruszamy się w środowisku "wodnym" ,więc koło jest bardziej na miejscu. Założyłeś być może istnienie zagrożenia, ale obecność kamizelki ratunkowej na pokładzie statku nie oznacza, że wydarzy się katastrofa.

Ze swoją opinio-twórczością wyglądasz trochę, jak student grający w kalambury z Encyklopedią w ręce. Wszystko musi być "książkowo", nawet jego prezencja. Takie twory, nie podlegające dowolności to narzędzie w rękach speców od Prania mózgu. Nie próbuję powiedzieć, że czytelność nie jest ważna, ale musisz pamiętać, że istnieje świat labiryntów i łamigłówek, i to co dla Ciebie jest kiczem, dla innych będzie zabawą, a to co dla Ciebie jest git, dla innych będzie monotonią.

[Hauru]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Musiałem zostać źle zrozumiany. Tu nie chodzi że coś oznacza coś. Ja nie mam problemów z metaforami, z przenośniami; nie brzydzą mnie konotacje i różnego innego typu wiązanki.
Po prostu chodzi o to, że to nie są kalambury. To nie są zgadywanki pod tytułem "co autor miał na myśli" tutaj chodzi o poezje. A poezja ma dużo wspólnego z estetyką a estetyka ma dużo wspólnego z sensem. Jeśli nie można czegoś zrozumieć to nie można tego docenić.
Może ten "wiersz" jest dobry na planecie Mars ale problem z nim jest taki że tutaj jest planeta Ziemia.

[Diego Farmaego]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może faktycznie nie każdy odczyta moje intencje, ale to tylko jedna strona medalu. Jak gdzieś ostatnio usłyszałem: "Piosenka w momencie naciśnięcia przycisku play staje się moją własnością".
"Wiersz" z zasady nie służy wzbudzaniu relacji Ty - autor, a pobudza do myślenia. Mogę być wyśmiewany za brak widocznej logiki, ale ona, w momencie kiedy ktoś będzie gotowy spojrzeć na nią tak jak ja ją postrzegam, pozwoli mu płynąć po spełnienie. Założyłeś, że poezja służy do przekazania nowych spojrzeń na świat, ale nie zauważyłeś, że samo nadanie kierunku temu co już wiesz jest o wiele więcej warte niż sprzedanie Tobie nowych informacji, ponieważ wprowadza Cię w stan wewnętrznej zgody.
Jest takie powiedzenie:
"Dopóki nie ustalisz kim jesteś, Twoja wiedza jest jedynie poprawną niewiedzą". Jeżeli więc założymy, że mój wiersz choć ubogi w wyszukane środki stylistyczne, czy też będący nimi "przesycony" ma pełnić rolę drogowskazu, wtedy jesteś wdzięczny, że nie próbuję Ciebie instruować, a oddaję moje spostrzeżenia pod Twoją opiekę.
Moja sztuka podlega poniższemu opisowi:
"Nie ma na to gwarancji kilkuletniej, ale nie ma i terminu zużycia
nie jest to feminizm, nie jest to narodowy ruch
nie jest to gazetka która mówi z kim spać, z kim nie
jak wciągać i wyciągać brzuch..."