Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Na kobietę (fraszka )

cogito13
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

cogito13

cogito13

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Na cóż pani żeś liczyła ?
Gdy tak ładnie się stroiłaś
(malowałaś liczko blade,nakładając nań pomadę)
Że chłop Ciebie przodem puści ?
Zechciej wiedzieć moja miła-
chłopem rządzi inna siła.
Żeby nie wyjść z wprawy-
czasem bywa - ku uciesze i zabawie -
Chłop nie przepuści żadnej babie.

Hauru

Hauru

Opublikowano
Opublikowano

Ten wiersz trochę jakby remont w domu robili, niby nowa wanna jest ale wody jeszcze ciepłej nie ma. Nie rozumiem czemu pierwszy rym jest niepełny skoro można by drugą zwrotkę zakończyć na "stroiła". Dodatkowo nie sposób zrozumieć czwartej linijki która jest jedną wielką cezurą psującą cały rytm wiersza. Spodziewałem się ze po tym pytaniu retorycznym znajdą się kolejne, a zamiast tego, jak dwa pociągi starające zmieścić się na jednym peronie, w tył wjechała jej kolejna linijka. Ostatnie trzy linijki bez ładu i składu; ciężko znaleźć w nich element poezji.

Widać że mentalnie coś się tutaj dzieje, ale technicznie to mała tragedia.

cogito13

cogito13

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

fakt,zgodzę się,że można to w ten mniej więcej sposób "na cóż pani liczyłaś,
gdy tak ładnie się stroiłaś "
czwarta linijka - no tu miałem na myśli,ze kobiety przodem się puszcza(tzn.otwiera drzwi,ustępuje miejsca etc )w/g mnie to jedno pytanie jest wystarczające odpowiedź też:) nawet była taka piosenka "facet to świnia"

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...