Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

depresyjny

Mynia Ma
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Mynia Ma

Mynia Ma

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Stoję
Nie prawda
Nie mam punktu podparcia
Otoczona pustką
Z zewnątrz
Na zewnątrz
Spadam
Nie wiem w którym kierunku
Wokół nie ma nic
Chaos
Czuję, że rozpadam się na atomy
We wszystkie strony
Naga
Pragnę się ukryć
Przed światem
Przed sobą samą
Nie mam gdzie
Nie mam jak
Wszystko jest ze szkła
Zimne i bezduszne
Jak ja.

Hauru

Hauru

Opublikowano
Opublikowano

Nie można zanegować artyzmu, bo jednak coś się tam dzieje i zionie lekko spiritusem (aka. duchem). Jedyne co jest problematyczne to, to że brzmi ten wiersz bardziej jak tekst jakiejś piosenki niż poemat. Jest to twór artystyczny jednak nie poetyczny, choć można zrozumieć o co chodzi. Ogólnie dobre, ale lekko fałszuje jak źle nastrojona gitara i zamiast grać P jak poezja gra P# jak piosenka.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • lovej
      Wariacje , miłość i życie

      Przez lovej · Opublikowano

      @Berenika97 Dzień dobry                                                 Taki miał być ten wiersz chaotyczny , taki był zamiar . Nie wiem czy mi się udał .                                                        Niech ocenia czytelnicy tego wiersza .                                                              Miłego dnia .Pozdrawiam 
    • Poet Ka
      Moda na "wody"

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Moda na "wody"     Ala z Uralu w wisiorze z koralu,   W końcu urlopu, chodzi w litoralu.   Z językiem na boku,   Bywa tam co roku,   Bo moczy swe stopy w  wyschłym Aralu.
    • Rinimod Ikcyżuk
      Nie ma mnie

      Przez Rinimod Ikcyżuk · Opublikowano

      @niolek Po przeczytaniu wiersz ten został ze mną na dłużej, mimo jego przykrej natury.   Pierwsza myśl, gdy je zauważam. Trzy to liczba nieparzysta, nie - ja, parzysta - one.   Pierwsze wersy od razu sygnalizują o tym specyficznym uczuciu dysonansu - kiedy interakcja społeczna w naszej głowie ulega analitycznej dekonstrukcji. Sama forma wiersza przekazuje tę nerwową energię gonitwy myśli, kiedy fizycznie jesteśmy częścią rozmowy, lecz chaos w naszej głowie nie pozwala nam się skupić. Wyskakujące gdzieniegdzie pytania oraz przypuszczenia podkreślają bitwę z własną percepcją. W tym samym momencie możemy się zastanawiać, czy dwie pozostałe osoby nas wykluczają intencjonalnie, czy może nawet nie są tego świadome? Dla nich to kolejna pogawędka, a dla nas to cały poemat w naszym wnętrzu.   Jeśli miałbym się czegoś przyczepić to detali gramatycznych - kiedy pojawiają się czasowniki w pierwszej osobie zapiszemy je z końcówką "ę" zamiast "e" np. "Chcę pokazać, że tu jestem, próbuję." Również zamieniłbym "tą", na "tę" w wersie "a widzę tą dwójkę ", ponieważ w piśmie, w bierniku poprawna forma to "tę". "Tą" w bierniku występuje bardziej w mowie potocznej.   Ogólnie ciekawy wiersz, w jakiś sposób do mnie dotarł i został ze mną na dłużej. Pozdrawiam :)    
    • hollow man
      białe noce

      Przez hollow man · Opublikowano

      świat był miejscem opartym na pewnych stałych   życie przypominało  ścierny papier czas utkany  pospolitym brakiem   aż letni blask pozbawił ich nocy   rwany sen jak tęskni za człowiekiem  drugi człowiek
    • Wiechu J. K.
      kwiecień 1940

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Robert Witold Gorzkowski Polski bohater! Mój dziadek ze strony mojej matuli był ułanem Pilsudkiego. Cześć i chwała bohaterom.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...