Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Spacer po eterycznym krużganku

wyklęty romantyk
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

wyklęty romantyk

wyklęty romantyk

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Cierpienie miłosne
skrapla się…

Jak para na ścianach świątyni
w starym krużganku

Niczym zbawienie spływa
po krawędzi zaśniedziałego fresku
ukazując jego dawny splendor

Chwila zadumy nad
barokowym freskiem,
Weź pędzel swój
przeszłości barwą
nasycony,
I zarysuj na nim
rewaloryzowane
Kontury twarzy,
Napiętnuj tak
by już ich nikt inny
nie zmazał

By pomimo zburzenia
owej świątyni freski
w świadomości wciąż
się tliły…

Gdy ten duchowy przybytek
skryje się pod resztkami
popiołów naszego pokolenia


Gdy już w innych wierzyć
będą bogów

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Według mnie na korzyść wyszłoby wierszowi przestawienie szyku niektórych zwrotów do naturalnej mowy. I chyba parę literówek jest i niepotrzebnych powtórzeń. Np. kocówka:

"Gdy ten przybytek
nasz duchowy
skryję się pod resztkami
popiołów naszego pokolenia


Gdy już w innych wierzyć
będą bogów"

======================

"Gdy ten duchowy przybytek
skryje się pod resztkami
popiołów naszego pokolenia


Gdy już będą wierzyć
w innych bogów"

Pomysł utworu podoba mi się.
Pozdrawiam.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie chodziło mi o "Gdy" lecz o "nasz - naszego" w cytowanej strofie.
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Które...? Dałem przykład końcówki (oryginał i jak to widzę). Reszty nie tykam. Samodzielność to jest to :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Wiesław Jasiński
      O władzy

      Przez Łukasz Wiesław Jasiński · Opublikowano

      Dokładnie! Jak sługi narodu...
    • Łukasz Wiesław Jasiński
      Idea

      Przez Łukasz Wiesław Jasiński · Opublikowano

      @Berenika97   Idea to twórczy pomysł o charakterze uniwersalnym i jest nieśmiertelna - to Platon wymyślił ideę, a globalizm to ideologia jak nazizm, komunizm i syjonizm.   Dajmy prosty przykład: sprzątanie lasów jest ideą, a zarabianie na sprzątaniu lasów - ideologią.   W polskiej ustawie zasadniczej - Konstytucji Trzeciej Rzeczypospolitej Polskiej jest zapis, że każdy obywatel ma obowiązek dbać o dobro naturalne.
    • Tomasz.O
      na miarę spojrzenia

      Przez Tomasz.O · Opublikowano

      przekornie dorzuce cos w opzycji do sukienki... będzie o męskich spodniach : Męskie spodnie Uszyłem nowe spodnie, Takie męskie, na miarę, Takie już do kostek, dorosłe, Dojrzałe. Łzy moje wlałem do butelki, Sen po ich wypiciu był wielki. Tyle doświadczeń i tyle łez – Materiał na nocny sens, A starczyło na spodnie. Choć na moją miarę, Nie zawsze czuję się w nich wygodnie, Coś czasem uwiera. Czasem materiał z łez Zwyczajnie się brudzi. Na szczęście jeszcze się nie podarły, Ale jak je wyprać? Pierwsze łzy zebrałem Chyba po narodzinach, Potem po upadkach I innych dziecięcych krzywdach. Oj, było wiele tych niesprawiedliwości: Lanie pasem lub czym popadnie. W szkole dwója – łza upadła jak atrament. Koledzy szydercy, Nos rozbity, leci krew, łzy też. Wyśmiewany, wyszydzany, Pokątnie zbierałem wiele łez. Samoakceptacja, dorastanie, Wstyd, że łzy też były, Jakieś odrzucenie I inne kobiety wcielenie. Tak się łez zebrało, Najwięcej chyba z bezsilności. Starczyło ich na nogawki, Rozporek uszyłem z łez wdzięczności I pięknych, nostalgicznych chwil. Mam męskie spodnie, Z łez mych uszyte. Staram się nie zakładać ich tak codziennie. Kobiety mówią, że mężczyźni to duże dzieci – Niech tak myślą. Dorosłość, praca, odpowiedzialność, eksperymenty Wymagają długich, męskich spodni. Dobrze, że koszulę mam utkaną z poezji, A krawat z miłości.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Zdziwieni pukają się w czoło

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      uśmiechem częstuje ludzi których mija idąc ulicą zaś oni patrzą zdziwieni potem pukają się w czoło   więc im gest pokazuje gdzie mogą go pocałować będąc tym rozbawiony dalej się uśmiecha mimo że ich nie zna
    • Poet Ka
      Rusałka

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @aff  @Benjamin Artur dziękuję Wam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...