Do p. Gomułki w sprawie barana.

[krowieńczak]

Posegregowałam kaczki.
Kwakały trochę za kaczeńcem,
ale szybko zapomniały
a mnie radość przepełnia,
gdy brzuszek o brzuszek
puszek o puszek ociera się.
Niech tak już zawsze będzie.
Skorupki na kupki, jajecznicę z ulicy,
wszystko na taczkach konie mi wywiozły.
A świnia i krowa na dietę
i niech skaczą przez kozły,
niech się zmęczą i wyciszą.
No i te konie. Czy konie mnie słyszą?
Świni jeszcze dziób
z żółtka wytarłam wilgotną szmatką.
Martwię się tylko,
że na barana nie można liczyć.
Babcia mówi, że to do nich podobne
i potem człowiek zostaje z ręką w nocniku,
po prostu: leży i kwiczy.
Baran przecież sam nic nie wskóra,
a świnia i krowa nie chcą z nim ćwiczyć,
kaczki się dawno pospały
a koń wozi taczki.
Także właściwie tylko ten baran
i mogę już do snu włosy układać,
pierzyny odchylić, no, trochę przygładzić,
ale babcia mówi, żeby się najlepiej
pana Gomułki poradzić.

[Babcia_Zosia]

Oj, poradzić się, poradzić!
Liryka okazyjna, ale jaka okazja?! Świetne!
Szkoda, że babcia tak nie potrafi! Ale się nauczy! Bo babcia czasu ma dużo i serca.
Pozdrawiam

[Mateusz]

hmmmmmmmmm
niech żyje, niech żyje
znawca po szyję
gdy środek uświęca mu cel
odwrotnością pragnienia
niewiadomą tworzenia
pierwszy sekretarz KC PPR
:)))
pozdr. F.