Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

egzotyczny

Lobo

Przez Lobo
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Lobo

Lobo

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Opowiadamy historie, których nikt nie słucha.
O akademiach i pochodach pierwszomajowych,
czerwonych książeczkach wciskanych podstępnie w łapy.
Zawiśliśmy między czasem, jak półdupkiem na dwóch weselach,
niespasowani tu, ani tam do końca. Twarze bez retuszu,
jak koszmar fotografa, podobni do siebie,
jak wycieczka Chińczyków we Florencji.
Niezawinione i bezsensowne, tłucze się we łbie,
jak niespełniona noc.
Życie obeszło się z nami, jak z niepotrzebnymi

weteranami bitew. Czasy sprzedaży byle czego za aine mark
zostawiłem w kurzu poligonów. Dzielnie walczyłem za ojczyznę,
przepijając z innymi resztki nadziei na lepsze. Twarda dupa, wychłodzona
w namiocie przy – 36 przydaje się w życiu, tyle że zdzierane krzesła
trzeba częściej malować. Inny świat zastał nas w rozkroku, z durnymi
uśmiechami na widok pielgrzymek do kościołów. Z pustą

flaszką w ręce. Z głowami świecącymi na czerwono w ciemnościach.
Z chocholim grymasem na twarzy. Wpasowujemy się tu i tam,
ze skrzętnie ukrywaną nadzieją, że nikt nie spyta, skąd się wzięliśmy.
Niektórzy się łapią. Udają, że jest dobrze. Że tylko na to czekali.
Spełnieni do końca. Do dna rozpaczy, wylewającej się przy
kolejnym kieliszku – pociągu do nikąd. Marzenia, rozbite na drobne,
brzęczą w głowie, pustej jak kieszeń rencisty. Umieramy powoli
jak drzewa, na stojaka, w sztucznie szampańskim nastroju,
w pogoni za światem, który jak pospieszny z darmowym kubkiem
herbaty ucieka, zawsze o krok przed nami.

Odnajdujemy się wśród nam podobnych, swojskie
gęby, przeorane jak ziemia spod Waterloo, symbol zmian.

Co mam ci powiedzieć, młoda dziewczyno, bezczelna jak
tani film pretendujący do Oskara, z takim samym tupetem
usiłująca mnie przekonać, że to twój pierwszy raz? Milcz,
uspokój się i polej. Wypijemy za dawne czasy,
za twoją nieoczekiwaną egzotykę.

Wuren

Wuren

Opublikowano
Opublikowano

Ha!

Doskonałe to opowiadanie :D
No czepiam się li-tylko formy, bo treść mnie przekonała zupełnie, ale że ze mnie prosty chłop to i wiersz bym widział bardziej wierszowy :D

Pozytywnie pozdrawiam
Wuren
ps. Absynt był w ostatniej kolejce, czy co.. bo tak gorzko smakuje...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Achilles_Rasti
      Wiśnia

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      w czarnym ogrodzie opowiesz mi wszystko   w czarnym ogrodzie nie mogę być blisko   słowa rzucane z kamieniem o drzewo   rozejrzyj się drugi masz serce po lewo   marzę o wiśniach czerwonych na liściach   otwarcie zamknięci miłością ujęci   gorycz otula wiatrem przeklętym   patrzę na Ciebie cieniem objętym   czerni przeniknę zostawię nadzieję   wierzę że wróci   nim się przemienię...   @Achilles_Rasti

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wiersz bliskiej mi osoby... publikuje za jej zgodą :)  
    • obywatel
      Ciężar

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • wiedźma
      Marketing

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • wiedźma
      akt o poranku

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Piotr Samborski
      Ciężar

      Przez Piotr Samborski · Opublikowano

      Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...