Życie nad horyzontem

[BlackMe]

Kołysząc koronami drzew ,
Milknie wiatr ,
Odbijając głuche szepty ,
O brzeg płytkiego dna.
Dna nienawiści , samotności ,
Tworzących przepaść ,
Dla tych , potrzebujących najbardziej ,
W oddali zrozumienia ,
Tworzy się echo nienawiści ,
Aż do ostatniego tchu ,
Gdy wszystko niknie za horyzontem ,
Otwiera się dal nowego świata ,
Nowego , nie poznanego ,
Czegoś nie możliwego ,
Dla tych , co wolą umysłu ,
Próbują obudzić zmysły życia .

[Poranna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak dla mnie wersja ta jest wstępem bardziej do jakiegoś opowiadania niż wierszem, dlatego wybrałabym krótszą formę, pozbywając się nadmiaru niepotrzebnych słów, np. trzy pierwsze wersy skróciłabym tak:


odbijając głuche szepty o brzeg płytkiego dna
milknie wiatr.

"głuche szepty" i "płytkie dno" wydają mi się ciekawsze dla wiersza niż "korony drzew", pozdrawiam