Lublin

[codeine fan]

Za horyzontu nadjeżdza pociąg z Lublina
jego światła ozywia me wszystkie wszpomnienia
Byłem bardem przemierzający nocą
jego ulice,kamienice ,kocie lokale i ludzkie dusze
oddychałem i upaiajem sie miastem tym
czułem się jego panem i duchem poezji
później tłucząc flaszki dźwiękiem zagubienia
zrozumiałem że,Lublin bocznymi ulicami
prowadzi do obłedu bram
wznosi szaleństwa płomień
co z próżności ogałaca
ukazując we mnie słomianego artyste i zeschniętą trzcinę
a zwierciadła litości kobiet
brak serca i pędu życia
więc,z ulą do szyn głowe układam
żegnam kochanych i miasto ze moich skrytch snów
i niech koła pędzącego pociągu
zamknie kurtyne życia mego

[Gość]

Może zbyt dużo tej kodeiny było, bo z trudem przez Twoje teksty ( wszystkie trzy ) przebrnęłam. Ze względu na ilość błędów i wyjątkowe niechlujstwo pisania. Wiem, treść jest ważna ale Twoja tonie i nie jest czytelna. Postaraj się bardziej, bo być może krzywdzisz swoje wiersze.
Pozdrawiam
Jolanta