Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bólem ku szczęściu.

BatOOn 2142
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

BatOOn 2142

BatOOn 2142

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Nigdy nie wiem w jakim gatunku piszę. Po prostu włączam edytor w komórce i przelewam myśl, która mnie najdzie w tramwaju czy to autobusie.
Proszę o werdykt.


bólem ku szczęściu:


wspomnienia nie dają już żyć, wciąż wskrzeszają ucieleśnienie męk.
Droga którą stąpam zapada się, widzę koniec, widzę blask...
Nadzieje zachowuję, ona jedna nie opuści mnie, lecz mimo to bardzo boje się.
Biorę do ręki ostrze, "szczęście" które zabija zło.
Zadając sobie ból czuję ulgę, odczuwam przemijanie goryczy
a każdą kroplą krwi coraz bardziej dostrzegam silę jaka drzemie w ostrzu.
Wcześniej połyskujące, utraciło swój blask, lecz adzieja wciąż wzrasta..
smutek powoli przemija. Jedno cięcie a za nim kolejne.
Z bólem w bordowej krwi powoli widzę koszmar, zaczynam dostrzegać prawdziwe zło,
to co robię jest smutkiem...
Rozpalony rządzą szczęścia pogrążam się, droga którą stąpałem zamieniła się w otchłań,
na końcu niej brak już blasku, brak Nadziei która miała pozostać do końca !! Zostałem sam, zupełnie sam ...
teraz zauważyłem, że to nie ma sensu, że moje dołki powracają.
Pragnąc znów szczęścia zadaje kolejne cięcia, lecz ból juz nie pomaga...
Splamione krwią ostrze nie nabierze nigdy dawnego blasku, utraciło swą moc.

TERAZ ZROZUMIAŁEM !! TERAZ ŻAŁUJĘ !!
obiecuję poprawy...
lecz już za późno. Widzę siebie z góry, widzę swoje łzy, niczym w koszmarze.
teraz jestem tylko widzem. Oglądam przeszłość lecz jest już za późno.
ja... Ja już nie istnieję !!
Jedyne co niesie chcę szczęścia za pomocą bólu,
to Śmierć.

Ania_Ostrowska

Ania_Ostrowska

Opublikowano
Opublikowano

Przykro powiedzieć, ale wydaje mi się to bardzo słabe. Piszesz, że gatunek jest Ci obojętny, a my tutaj rozmawiamy o prozie. Jeśli chciałbyś nauczyć się lepiej opowiadać, to zacznij może od prostszej, mniej osobistej historii, a jeśli, na co wskazuje jednak forma tego utworu, technika wiersza jest Ci bliższa, to proponuję, żebyś przekleił ten utwór na warsztat poezji - tam możesz uzyskać pomoc większą niż tu. Pozdrawiam - Ania

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Achilles_Rasti
      Ciało zna drogę

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Jesteś na spacerze w lesie   wiatr porusza koronami drzew   delikatnie   czujesz spokój   czemu?   tulisz dziecko które płacze   bujasz je w tym samym rytmie   powoli   jest coraz ciszej   czemu?   może spokój nie jest słowem   może jest ruchem który pamięta ciało   zatrzymaj się na chwilę   kiedy wychodzisz z domu spójrz w górę   chmury też się kołyszą   trawy drżą liście oddychają   wszystko zna ten rytm   spójrz na osobę obok siebie   przytul ją   i nic nie mów   ciało zna drogę   spokój
    • beta_b
      Wawer blues

      Przez beta_b · Opublikowano

      Mówią - Wawer - trochę dziki, nie ma sieci, a ma dziki. Przecież szambo tutaj nadal sprawdza się. Do Warszawy niedaleko, bo nasz Wawer jest za rzeką. Ale mieszkać tu naprawdę nie jest źle. Wawer blues, na plus. Nie wywyższa się, nie grzeszy. Dziki chodzą tu jak piesi. Naturalny taki Wawer dzisiaj jest. Tu są lasy, a nie korki, Mało żuli, są sikorki. Romantycznie i spokojnie mieszka się. Wawer blues, na plus. Tu są działki jeszcze znośne, by bliźniaka mieć przy sośnie, i do Żabki na rowerze kopsnąć się. Gdy po pracy późno wracasz - czeka jeszcze druga praca: pozamiatać igły z wjazdu - to się wie. Wawer blues, na plus. Ale lubię swojskie życie - w Wawrze trudno o ukrycie: las cię znajdzie, dzik przywita, choćby w noc. A nad Wisłą, gdy się ściemnia, miasto w dali tak się zmienia — i rozumiesz, czemu tutaj dobrze wciąż.    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Niko36
      myślałem, że ci wybaczę.

      Przez Niko36 · Opublikowano

      zdradziłeś mnie.  zniknąłeś, cierpiałem,  cierpiałeś. wróciłeś. mówiłeś, że się naprawiłeś. naprawiłeś? czy myślałeś, że się naprawiłeś? przeprosiłeś. naprawdę przeprosiłeś?   wybaczyłem. wybaczyłem, czy myślałem, że ci wybaczę? ciężar. ból.  stres. lęk. zaufanie?    myślałem, że ci zaufam. myślałem, że dam rade. myślałem, że się zmieniłeś zmieniłeś? czy uważałeś,  że się zmieniłeś?   szansa, dałem ci szansę. ciężka decyzja. szansa, by ja wykorzystać.  wykorzystałeś? czy  ją zignorowałeś? zignorowałeś.    pokusa. pojawiła się  pokusa. myślałem,  że ci ufam. dałem  ci szansę. dałem ci zaufanie. zmieniłeś się? czy uważałeś, że się zmieniłeś?    ból. strach. lęk.  zaufanie? straciłeś moje zaufanie.  znikasz. cierpię. myślałem, że ci zaufałem. myślałem, że dam rade. myślałem, że ci wybaczę.
    • violetta
      Romantyczny odpoczynek

      Przez violetta · Opublikowano

      @LessLove szczęśliwe błądzenie :)
    • LessLove
      DYLEMATY  JĘTKI

      Przez LessLove · Opublikowano

      @.KOBIETA. Jabłka, poziomki, prawdziwki i... co Bóg wymyśli, a poznałem Jego skłonność do zaskakiwania. Ale Rezydencja nie powstaje jako "samotnia". Przeciwnie, jako miejsce egzotycznych spotkań. Rozerwałoby mnie bez kina, teatru, koncertów. Żyję kulturą i naturą - w równowadze. Dobranoc

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...