Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Na co dzień tacy zaganiani
siadamy chętnie u schyłku dnia
tacy zwyczajni grafomani
w krainie marzeń Ty i ja.

Płyniemy swą myślą daleko
jak spiętą tratwą z naszych snów,
spienionym nurtem, rwącą rzeką
do wodospadu wezbranych słów.

Gdzie są te nowe i nieznane
gdy jeszcze wena jest za sterem,
myśli na papier już przelane
mej wyobraźni były celem.

Wciąż marzeniami wędrujemy
gdy wena słowa podpowiada
i wszystko skrzętnie notujemy
bezcenna jest jej każda rada.

Swój taki mały kącik mamy
który marzenia budzi w nas,
tam chętnie nieraz zasiadamy
gdy tylko nam pozwala czas.

Opublikowano

"Twój kąt"... :).. mój kącik już mnie przegania do spania..!
Wiersz opowiada o prozaicznej rzeczy, jaką są marzenia, ale też o chęci
przelania ich na papier.... Bolesławie, jak zawsze u Ciebie, sympatycznie
jest w wersach, ale konsekwentnie zatracasz gdzieś rytmikę, poprzez
mało wyszukany dobór słów... popracuj troszeczkę nad tym, chyba warto... ;)
Wiersz i tak wprowadził mnie w dobry nastrój, dlatego piszę .. dobranoc..
i zmykam już..!
Miłego tygodnia życzę..!

Opublikowano

Ładny ten Twój kącik marzeń i wierszy, Bolesławie. Dziękuję, że mnie do niego zaprosiłeś. :-)

Terra Poetica

Nocą przez ciszę gnają marzenia,
niesie nas niebem koń dziki - wena,
więc kiedy wyjrzy księżyc zza rogu,
ujrzy poetów konnych korowód...

Ale nikt inny zza sennych okien
nic nie zobaczy poza pomrokiem,
bo nasze weny, galopy, stajnie,
dla niepoetów są niewidzialne.


Pozdrawiam serdecznie. :-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




:))))))))
mój dzisiejszy czas się kończy. jutro dla mnie zaczyna się o 4.15
dobranoc
:))

a wiersz - podoba się, jak to u Ciebie.
Dziękuję Madziu za miłe odwiedziny.
Bardzo szybko zaczynasz dzień ja w dzień roboczy wstaję o 5.30
Dobranoc miłych snów:)
Opublikowano

Potrzebne są tutaj takie wiersze. Gładzą spokojem nastrojowo. Zgoda, że może rytm trochę się gubi, może i słownictwo zbyt zwyczajne, ale czasem wolę to niż przebijanie głową murów dziwactw i fanaberii. Z sympatią słówko zostawiłam - E.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


I ja też dziękuję za Twój wiersz, Bolesławie. Życzę Ci także, abyś zawsze łapał wenę za ogon, kiedy przebiega obok - i żebyś nie wypuszczał jej z rąk, zanim nie podpowie Ci skończonego wiersza. :-)

Łapiemy weny dzikie na lasso,
gdy przebiegają nocą przez miasto,
i ujeżdżamy je aż po ranek,
aż nas poniosą przez wiersza bramę.


Pozdrawiam i dobrej nocy z weną życzę. :-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


I ja też dziękuję za Twój wiersz, Bolesławie. Życzę Ci także, abyś zawsze łapał wenę za ogon, kiedy przebiega obok - i żebyś nie wypuszczał jej z rąk, zanim nie podpowie Ci skończonego wiersza. :-)

Łapiemy weny dzikie na lasso,
gdy przebiegają nocą przez miasto,
i ujeżdżamy je aż po ranek,
aż nas poniosą przez wiersza bramę.


Pozdrawiam i dobrej nocy z weną życzę. :-)
Dziękuję Oxywio gdy jest to łapiemy ją tak jak to ładnie
opisałaś w swoje strofie, bo wena przychodzi niespodziewanie.

Wena o sobie znów daje znać
a żona woła kładź już się spać,
jakoś to godzę i nie jest źle
kiedy zasypiam mam obydwie:)

Uciekam już spać bo rano do pracy
Pozdrawiam milej nocy:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • spojrzenie zza lustra  nie znajduje odbicia  chciałoby zajrzeć  do myśli  a tam jak zawsze  remanent    nie pomaga słońce  budzące zeschnięte  konary drzew do życia  wyjmuje liście na światło  jak magik  królika z kapelusza    nie zgaduję skąd się tam wzięły  wszystko wiem   nie mogę sobie  tylko poradzić  z wewnętrznym głosem  podświadomością która chce  pokazać sens  prawdę …   a ja  ja ją mijam …   4.2026 andrew   
    • @Berenika97 Oj nie wiem, to akurat sprawdzone info :)) Mi w wewnętrznej spójności nieco pomaga wracanie do własnej twórczości. Czytam swoje rzeczy, słucham piosenek, chodzę na własną ścianę, zatapiam się w tym. Tak już mam i na tej bazie na ogół wychodzę na nową myśl. Jestem nawet już niezły w odbiór sztuki, ale to autorem jestem bardziej zapalczywym. Ogólnie też różne drogi prowadzą do Rzymu, o ile oczywiście do Rzymu :))
    • @.KOBIETA.   już zapomniałem:)))   wszystkiego dobrego:)
    • @SilentiumAeternum   1. Ten wiersz jest ładnie opakowaną pogadanką dydaktyczną, napisaną aby przekonać odbiorców do określonej tezy, ocenić ich zachowania i podsunąć gotowy, jedyny słuszny sposób percepcji świata. Najpierw opisujesz piękno świata, ale w taki sposób, żeby nikt nie musiał się nad tym zastanowić, po prostu rąbiesz bezdyskusyjne "piękną naturę", "cudownie kolorowe" , tak na wszelki wypadek, żeby wątpliwości żadnych nie było. Na końcu podmiot wyraża coś pomiędzy żalem, a pretensją, że ludzie nie widzą świata tak, jak on, a przecież jak oni tak mogą, a przecież powinni, a przecież to jest brak wdzięczności, miłości, wrażliwości. Ten "kat" na końcu brzmi już tak karykaturalnie, że odbiera utworowi jakąkolwiek perswazyjność. Człowiek (w tym wypadku to synonim słowa "czytelnik") zazwyczaj nie uczy się z cudzych kazań, a buntuje się przeciwko narzucaniu mu oglądu rzeczywistości. Najskuteczniejsza autorefleksja wychodzi zawsze z doświadczenia. Pozwól więc czytelnikowi na rzeczywiste doświadczenie tego, o czym piszesz. Pokaż to obrazami, wywołaj emocje, a nie je narzucaj arbitralnie - wtedy utwór osiągnie swój cel. Wprowadzenie, zawierające opis tego, co widać z okna - to dobry zaczyn (po wyrzuceniu z niego ozdobników). Druga część - jak wspomniałem - niestrawna.   2. Raczej na dobry początek odpuść sobie mowę wiązaną, bo nieporadność techniczna odwraca uwagę od treści.   AH
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...