Samotność spoleczna

[maciej ryszka]

Już się coraz bardziej
z wieku wyprowadzam.
Widzę to najlepiej
przez okna mych oczu.
Dzień po dniu usłużnej
własności wyprzedaż
z pośrednictwem nocy.

Coraz mniej odbiorców-
swym oczom nie wierzę:
jedne widzieć nie chcą,
drugie nieprzychylne,
trzecie niedomknięte.
Zaskoczenie. Trzask
i rozdarcie powiek.

W oczach nie naoczny,
lecz między oczami
żyję, kontaktowy
poza samym sobą,
poza ludzkim wzrokiem
tworzę współzależną
samotność społeczną.

[Łukasz Michał K.]

ciekawy wiersz, o ciekawie poetyckiej tematyce. Pozdrawiam

[Gość]

Tak to już jest, że najbardziej samotni czujemy się w tłumie. Ale ... mimo wszystko, często można spotkać czyjeś spojrzenie :-)
Ładnie prowadzisz czytelnika macieju.
Serdeczności
jola

[Sicza]

Świetne. Doskonały wiersz. Znalazłem go przez przypadek. Gratuluję odarcia od banału.