Przyglądanie

[Jakub Szwedo]

Tańczę w twoich oczach ogromnych,
Pełnych uczuć ciepłych i gęstych,
Bańki mydlane o rozmiarach potwornych!
Miód wypływa z ust twych soczystych!
A ja znikam i pojawiam się, wypływam
I wpływam wciąż! Co to? Czmych!
Z obłoków niebnych słońce wybywa!
Najczystszego wiatru mały łyk -
I już tylko łyk ten dla mnie istnieje.
Kochamy się i marzymy sobie,
Miłość do życia ciemność rozwieje.
Ale czekaj, co ja tutaj robię?
Siedzę sobie i powłoki z siebie zdzieram.
Ale dotrzeć do siebie nie mogę.
Gdzie ja jestem? W środku pusto! Umieram?
Ahh, nie mogę oprzeć się tobie!
Martwość ciała żywego mnie zadziwia.
Ni wspomnienia, ni myśli, ni fobie,
Ni uczucia, ni "lubię" to nie ma osoba prawdziwa!
- siebie znaleźć tam nie potrafię.
O, jakie piękne! To, to tam - wszystko!
Spoglądam w lustro, ciekawe na co tam trafię.
Zaraz, chwileczkę - coś prysło. Szybko!
Lustro lustro odbijające. Nieskończoność.
W oczach duszy mej odkrywczej
Bytu wszelkiego niezliczona złożoność.
Taka jest natura chwili dla nas otwartej.

[Gość]

Ja bym przerzedził ten tekst. Zlewa mi się w odbiorze.
Pozdrawiam.